10 Şub 2015

Lohusa Sendromu

lohusa-sendromu

 Hamilelikle birlikte her bayanın hormonları alt üst oluyor.

 Hanginiz hamileyken durduk yere ağlama krizlerine girmedi ki ? Ya da hanginizin kafası uykudan kalkmadı ilk aylarda?

 Böyle başlıyor hormonların kadına oyunları. İçinde bir can taşıyorsun ama vücudunda sana bir bedel ödetiyor. Seve seve katlanılır dediğinizi duyar gibiyim.

 Ama bu şekilde bastırılan duygular ve önemsenmeyen hormonel değişiklikler hayatınıza bebek girdikten sonra daha bir çıkmaza giriyor.

 Ağlayan bir bebeği susturamamak, elinin kolunun bağlanması, uykusuzluk vs derken kadın kendini unutuyor.

 Yağız da yaşamadım ama Ela da ben ben değildim. Annemi "tecrübeliyim nasılsa sen düzenini bozma"diyerek evine göndermiştim. Hesaplamadığım şeyler vardı Ela uykuyu sevmeyen bir bebekti birde üzerine kolik olunca ne yapacağımı bilemedim. Birde bunun üzerine eve yakın olan okula oğlumu getirip götürmesi vardı. 

 Ela saatlerce ağlarken 20 günlük falandı gözümün önüne bebeğimi balkonda attığım halüsinasyonları görmeye başladım. Onun ağladığı süre boyunca bende ağlıyordum. Bu sahneler bir kaç gün tekrarlayınca kendimi toparlamak için  harekete geçtim. Ve eşim işten geldiğinde daha kapıda Ela yı kucağına tutturup havanın soğuk olmasına aldırmadan ya da saatin geç olmasını umursamadan kendimi dışarı atıp uzun yürüyüşler yaptım. 

 Her dışarı çıktığımda yüzüme çarpan rüzgar beni kendime getirdi. 2 mt ötede ki bakkala yürümeyen ben o hırsla 4 km yürüdüğümü hatırlıyorum. Hem doğum kglarım gitti, hem de ben yenilenmiş oldum. 

 Şanslıydım kocam büyük destekti, şanslıydım kendi çözümümü bulacak kadar şuurumu kaybetmedim. Kısa sürede toparlandım.

 Başta en büyük sorumluluk eşlere düşüyor. Depresyonda olsun ya da olmasın destek olunmalı. Maalesef her eş bunu yapmıyor ya da ne bileyim büyükler yeni doğum yapmış annenin başında tecrübelerini yarıştırıp anneyi daha büyük strese sokabiliyorlar. Zaten yetersiz olduğunu düşünen taze anne iyice bunalıma girebiliyor. Ve hayatının en mutlu geçmesi gereken günler kabusa dönebiliyor.

 Evet lohusa sendromu diye bir şey var. Sakın eskiler kaç çocuk doğurmuş sendrommu görmüş demeyin. Eskilerin yedikleri organik şeylerle günümüzde bizlerin yediği ne olduğu belirsiz gıdaların farkları çok. Yediklerimizin hormonlara katkısını ergen çocuklara bakarak çok rahat görebilirsiniz. Eskiler gibi sağlıklı değiliz biz artık daha kolay kanser oluyor, daha kolay depresyona giriyor ve daha kolay ölümü ve öldürmeyi düşünüyoruz. Bu yüzden lohusa sendromu kelimesini duyunca kınamayın yakınınızsa destek olun değilse de bol dua edin.

 Bu yazı bana yazdıran sebep ; lohusa sendromu teşhisi konmuş olmasına rağmen evde yalnız bırakılan annenin evladını boğmuş olması haberi oldu. Haberin altına kadınların yaptığı yorumlar inanılmaz kötüydü. Daha önce de dedim biz kadınken kadının halinden anlamıyoruz. Tabii ki öldürmeye karşıyım ama bu bambaşka bir boyut. Kişinin kendi isteğiyle girebileceği bir psikoloji değil bu. Ve her yerde asla destek olmadan atlatılamayacak bir evre olarak geçiyor.

 Ne olursa olsun o bir anne ve senden benden farkı yok. Durduk yere evladını öldürenle de bir tutulmalı bu dönemde yaşananlar. Tüm kadınlardan tek ricam; anne olun ya da olmayın ama bir anneyi kınarken, yargılarken mutlaka 2 kere düşünün. Sizin başınıza gelmeyeceğinin garantisi yok.

 Sevgiler...
lohusa-sendromu






23 yorum:

  1. Ayy o sendromu bende yaşamıştım çok zor zamanlardı tekrar yaşamak istemiyorum Allahtan çabuk atlatabilmiştim.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. alah kimseye yasatmasın cok zordu hakkatennn

      Sil
  2. Ben çok mutlu bir gebelik yaşamamam rağmen kocam sayesinde rahat bir lohusalık dönemi yaşadım. Sürekli sen çok iyi bir annesin . Ben yanındayım gibi onun da fitratına uygun olmayan Cümleler kurdu. Gerçekten eşlere cok iş Düşüyor. Benim kocam gibi taşfırın bir adam böyle davranabiliyorsa her. Erkek davranabilir. Ilk 40 gün özellikle çok önemli çok !

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. çok şanslıymıssınız hakkaten en büyük destek eşler oluyor çünkü evet 40 gün gercekten cok onemli! sevgiler

      Sil
  3. Ay çok kötü bir durum Allah kimsenin başına vermesin. Ne güzel ki senin eşin destek olmuş ve atlatmışsın.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. sağol cnm evet şanslıydım kolay atlattım umarım herkes bukadar şanslı olur

      Sil
  4. ayy ilk çocugumda değil ama ikincide bende yaşadım sürekli ağlıyan bir kızım var iki yaşında hala gece gündüz ağlıyor...bende bazen cinnet geçirecek gibi oluyorum ama dediğiniz gibi eşler çok önemli,o hep bana destek....

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. destek oluyorsa inanın cok şanslısınız benimde kızım 2 yaşına yakın uyku olayı sıfır ve ben calısıyorum ama ilk zamanlarda ki gibi zorlanmıyorum cunku evde görev paylaşımı var oğlana bile iş dusuyor :)

      Sil
  5. Çok zor bir durum.. bu tarz sıkıntısı olanlar asla yanlız bırakılmamalı.. :(

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. evet bencede ama insanlar malesef önemsemiyorlar :(

      Sil
  6. Eşlerin desteği önemli,vede köstek olmayan büyükler .

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. evet büyükler sağolsunlar yangına körükle gitmeye bayılıyorlar :)

      Sil
  7. bende ara ara ağlama krizlerine girdim ama ,oğlumdan dolayı değil uysal bir bebeklik dönemi vardı oğlumun. Ben annem babam olmadığı içn onlar torunlarını göremediği için vb sebeplerden dolup taşıyordum ama,gerçekten eşlerin desteği çok önemli benimde eşim çok destek oldu.İnsanların malesef dilini büzemiyoruz

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. hassas olunan bir dönem işte çocuğu sorun etmiyor olsakta başka şeylere takılabiliyoruz :(

      Sil
  8. çok üzücü demi ama ...
    insan çocuğuna nasıl kıyar diyoruz ama o ruh hali nasıl bişi ki demekki :(

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. çokkk zor bi dönem :( yakın bir arkadaşım doğumdan sonra çocuğunu bile görmek istememişti zor kabullendi doğumu kötü geçtiği için kendine gelemedi sonra atlattı tabii bu bir sürec bu süreci birlikte atlatabilmek önemli ;)

      Sil
  9. bizde lohusa olan ben değil annelerdi! hep bir yarış ben yaptım sen yapcan ben daha da çok yapcam :) ay neticede arin'in iki ayrı kırk mevlüdü falan oldu artık ne diyeyim :) herkesin kırkı dolsun ben öyle lohusa olacam dedim ve şu an emzirme bitene kadar lohusalık da bitmez diyorum..
    şaka bir yana depresyon olmadı bende..salaklaşmıştım ben..bahsettiğin haberi yarım yamalak okudum içim elvermedi tümünü okumaya..çok ciddi bir konu bu keşke herkes bilinçlense, hafife alınmasa.."amaaan tek çocuk doğuran sen misin" diyolar ya bilmiş bilmiş deli oluyorum..halbuki o an tek çocuk doğuran bendim/bizdik oysa!

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. evet malesef işte o buyuklerin bizde cocuk dogurduk yada tek doguran senmisin lafları iyice cıkmaza sürüklüyor yeni anneleri ağzı olna konusmayı seviyor memlekimde napalım :)

      Sil
  10. anlattıklarını okurken sanki benim logusalığımı yazmışsın gibi olsu yalnız değilsin:) ama işte zamanla geçiyor sadece biraz zaman.. Tam olarak hatırlamıyorum iskandinav ülkelerinin birinde kadın yeni doğan bebeğini ve 2 yaşındaki çocuğunu oldürmüş ve hakim loğusalık depresyonundan dolayı ceza vermemişti. Rabbim bizim akıl sağlığımızı bozmasın... Ben bunu anneme kayınvalideme anlattığımda offff bu da neymiş biz okadar doğurduk biz insan değilmiydik depresyon falan bilmezdik diyorlar :) sağlıkla kalın

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. çoğu kadın farketmeden de atlatıyor aslında zor bir süreç degil ama malesef bunu etrafımızdakiler kabus haline getiriyor.ülkemizde de cezası yok diye biliyorum allah kimseye yaşatmasın.sevgilerimleee

      Sil
  11. O duyguyu bilemiyorum ama zordur mutaka..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. allah kimseye yaşatmasın insallah

      Sil
  12. Ikinci cocugum dogdu 53 günlük. Yaşıyorum su anda bu depresyonu. Iki çocukla her sey zor, sanki ölecek gibiyim :(

    YanıtlaSil

Okuduysan ses ver ;)

Bumerang - Yazarkafe