7 Nis 2015

2 Çocuklu Hayat

2 Çocuklu Hayat

 Bloğumun da başlığı olan 2 çocukla hayat nasıldır bir bahsedeyim ;)

 Bu yazıyı yazmadan önce Ela yı yatırdım yanına yatmamı istedi küçücük yatağına girip sarılıp mis gibi kokusunu içime çektiğim anda durdum diğer odada Yağız ın yanlız yattığını anımsadım çoktan uyumuş olsa da içim bir garip oldu. İşte yaş aralıkları nasıl olursa olsun 2 çocuklu annenin her konuda hissettiği acaba diğerine haksızlıkmı yapıyorum vicdanıdır.

 Kıyafet alırsınız acaba küçüğüne çokmu aldım büyük olana da alayım dersiniz. Küçük olana biraz fazla sarılıp öpünce gideyim büyük olanıda bir sarmalayım dersiniz ama büyük olan ben artık 9 yaşındayım sürekli öpüp durma der o an yaptığınız kıyaslamanın yanlış olduğunu anlarsınız.

 Durduk yere ilk çocukta acemiydim eksik ilgi göstermiş olabilirmiyim acabalarla başlayıp kendini yetersiz anne ilan etmekle biten hayallere, duygu ve düşüncelere kapılır 2sn de depresif ruh haline bürünürsünüz.

 Çalışan bir anneyseniz sabahları 2 çocukla evden çıkmak 10 saat süren günlük iş hayatının 2 katına bedeldir. Biri ayakkabısını beğenmez diğeri sabahın köründe pembe elbise giyicem diye ağlar koca geç kaldım hadi der kendi çapında son 5 dk da makyaj yapıp giyinme rekorunu kırarsın.

 Tek çocukla ayda bir eşinizle sinemaya gidiyor olabilirsiniz ama 2 çocukla yılda bir bile gidemedik biz daha :) evet bırakacak yerimiz de var ama sinema da vakit kaybedeceğime gideyim evimde çocuklarımla vakit geçireyim düşüncesi daha bir ön plana çıkıyor. Baş başa bir plan yapsakta en azından Yağız büyük onu alalım diyoruz sonra da ama Ela da bütün gün bizi görmüyor özlüyordur düşüncesiyle kendimizi evde buluyoruz.
 Evde öyle çocuklar uyusun keyif yapalım mantığı pek tutmuyor Yağız erken den uyur sabaha kadar uyanmazken Ela gece 00:30 da başlıyor 10 dk da bir uyanmaya bağrınmaya yani keyif vaktimiz sadece gece 00:30 a kadarla sınırlı. Evlilik aşkı öldürüyor derler ya aslında tek çocukda can çekişiyor 2.çocukda ölüyor aşk bana göre :) o saatten sonra hayat arkadaşı arıyor insan yanında ve aşkın yerini evlat sevgisi alıyor.

 Ben hiç pratik biri değildim ama 2 çocuk olunca hayat sizi ister istemez pratik yapıyor. Tuvalette bile boş durmayıp büyük olanın çözdüğü testleri kontrol edebiliyor insan. Ya da o arada banyoyu yıkayıp çıkabiliyorsun.

  Tek çocukla çok yorulurdum işten gel ev topla, sofra hazırla, Yağız la oyna, uyut, bir sonraki günün yemeğini yap vs derken yattığım yeri bilmezdim. Ama şimdi 2 çocukla daha az yoruluyorum çünkü gerçekten yorgunluğumu farkedecek hiç vaktim kalmıyor :) Ne zaman elime kitabımı alıyorum o an anlıyorum ki gün bitmiş ve çok yorgunum diyemeden gözlerim kapanıyor.

 En büyük destekçim eşim o olmasa 2 çocukla çalışmam da evi ve çocukları idare etmem de mümkün değil. Ela fazlasıyla babacı uykuya babası yatırıyor bende o arada Yağız la ilgilenebiliyor ya da ev işlerini halledebiliyorum.

 Bir de şunu farkettim ki tek çocukla evin dağınıklığına tahammül edemezdim sürekli Yağız la birlikte oyuncak toplardık. Ama 2.çocukdan sonra evin dağınıklığı çokda batmıyor artık gözüme temiz olsun o ayrı birşey ama salondaki oyuncakları tam toplayacakken bazen durup bakıyorum ve öylece bırakıp gidip kitabımı okuyabiliyorum. Çocuklarımla vakit geçirmek ya da kendime vakit ayırmak evin dağınıklının önüne geçmiş durumda.

  İlk çocuğuma her akşam işten dönerken yeni yeni oyuncaklardan alırdım onu öyle mutlu edeceğimi sanırdım ama ikinci çocukda sadece sarılarak da mutlu edebileceğim gerçeğini öğrendim.
 Yağız ı işe giderken vicdan azabı çekmeden bırakabiliyordum ama Ela yı ardımda bırakmak çok daha zor geliyor hızlı geçen zamanı farkediyor ve birdaha geri gelmeyecek günler olduğu için bu vicdan azabını çektiğimi düşünüyorum. Ve bu seferde bu düşünceleri Yağız da hissetmediğim için kendime kızıyorum.

 Kısaca birden fazla çocuk sayısı olunca her anne benim gibi kendini kıyaslama işine eminim giriyordur. İkiz üçüz gibi çocukları olan annelerin işleri daha da zor ama etrafımda en çok dikkatimi çeken; tek çocuğu olan anneler çok çocuklu annelere göre sanki daha bir isyankar daha bir koşturmaktan şikayetçiler gibi :)

 Sanırım hepimiz ilk annelik heyecanıyla herşeyi mükemmel yapmaya çalışıyoruz ama 2.çocukla birlikte olgunlaşıyor mükemmel olma sevdasından vazgeçiyor insan. Hata da yapabilirim, yanlış da yapabilirim 4*4 lük olmak zorunda değilim algısı yerleşiyor kafaya. Mesela artık daha fazla ÖNCE BEN diyebiliyorum çünkü biliyorum ki ben iyi olmazsam çocuklarımı da mutlu edemem ve hiç bir şeylerine yetişemem.

 Yani demem o ki tek çocukla bile büyüdüğümüzü, olgunlaştığımızı düşünürken 2 çocuklu hayatla bir kadının isterse herşeye gücünün yetebileceğini anlıyor insan. Yani en azından bende öyle oldu diyelim ;)

 Evet 2 çocuklu çalışan anne olmak zor ama dediğim gibi biz kadınların eşsiz bir gücü var ve onu keşfetmekte sadece biz kadınların elinde ;)

Not: 3.çocuğum bloğum atlamışım ama 2 çocuğu uyutunca bol bol da ona ilgi göstermeye çalışıyorum :)
Sevgiler,

31 yorum:

  1. Yetememek duygusunu ben de hep yaşarım. Biriyle ilgilenirken diğerini ihmal ettiğini düşünüyor insan ama öyle değil. Hepsinin ihtiyaçlarının önem sırasına göre dengelemeye çalışıyoruz.
    Peki ya zaman yetiyor mu .. hayır... Evin temiz olmasının dışında kalan şeyleri çok ciddiye almıyorum biraz dağılsın.. Çünkü sürekli dağılan oyuncakları sürekli toplamak boşa zaman kaybı.. Bu süreyi çocuğun oyununa katılarak değerlendirmek çok daha önemli...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. evet evet bende oyle düşünüyorum zaten ister istemez belli bi yerden son oyuncak toplamaktan pes ediyor insan :)

      Sil
  2. Canım ben de üç çocukla yatmanın ve yatarken hepsinin yanına aynı anda yatmanın zorluğunu yaşadım:) üç yıl boyunca üç bazayı birleştirip bir kolumu açıp Ayşe'mi sarmalarım,diğer kolumu açıp Fatma'mı sarmalarım,kaldı Zeynebim en küçüğüm:)) o anda boynunu büküp duygusala bağlamıştır nereye sığdırsam kuzumu derken aklıma gelen ilk fikir,onun için zevli benim için zorlu yer olan göğsümdür:)5,6 yaşındaki çocuğunu sabaha kadar göğsünde yatıranlar bilir:))İlk yarım saat herşey yolunda.bir anne yavrularının kokularından başka ne ister ki?Ama saatler geçtikçe uyuşmalar,nefes alamamalar,yavrum rahat mısın sözüne karşılık 'evet anne çoookk ya sen rahat mısın'cevapları:))Tabiikii rahatım anneciğim:))İnanın rahat nefes alıyorum,uyuşmadım,her yerim tutulmadı:))Sabaha karşı yatağıma dönmeye çalışırım ama o kollar bacaklar bir ahtapot gibi sarmıştır her yerimi,Sevimli ahtapotlarım benim:)) Gelde kuzucukları hiç uyandırmadan,kollarımı bacaklarımı,gövdemi milim milim oynata oynata kalk:))Anne olmayan bilemez ne güzel bir cebelleşmedir o :)) yavrularım bana minnettar mıdır bilemem ama ben onlara minnettarım..Bana böylesine güzel duyguları yaşattıkları için onlara borçluyum.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. valla 3.çocuğu yapasım geldi :) bambaşka bir duygu gercekten minnettar olcaklardır emin ol bu fedakarlıkları onlarda anne olunca anlayacaklardır ;)

      Sil
  3. ya bişi diyeyim mi..şu vicdan muhasebeleri ve endişeler yüzünden ikinci çocuğu asla yapmayacağım..geçen gün bloga da yazım..iki veya daha çok çocuklu anneler olarak sizler süper kahramanlarsınız! :)

    Allah hepimizin çocuklarına uzuun ömürler versin..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. aaa yok ya vicdanın engel olmasın 2 cocuk yapmana yap gitsin canım :)

      Sil
  4. Çok güzel dile getirmişsiniz,çalışan annelerin işi gerçekten çok zor ama bu işin üstesinden kolaylıkla geldiklerini görüyorum,ben çalışsaydım herşeye yetişemezdim gibi geliyor,
    siz hem iş,hem çocuklar hemde bloglarınızla ilgileniyorsunuz maşallah size.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. yok yok yetişiyorsunuz mecburen :) blog baska bisey ya 3.cocugum gibi onunla ilgilenmezsem rahat uyuyamıyorum :)

      Sil
  5. Ne kadar doğru bir yazı. Benimkilerin biri 13 biri 10 yaşına hala o kıyaslamaları yaparım Hoş ikisinden de "sen onu benden çok seviyorsun ya da ilgileniyorsun" gibi bir tepki almadım ama...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. demekki arayı iyi tutmussun ne güzel o kıyaslamayı yeterki cocuklar yapmasın çünkü anne için daha büyük vidan azabı olur :)

      Sil
  6. geleceği gördüm sanki, teşekkürler :)

    YanıtlaSil
  7. çok güzel yazmışsın canım.. şu günlerde bir yanım Ela'nın kardeşi olsun diyor ötekş yanı dur hala erken. korkuyorum biraz da :)
    Ela çok şanslı Yağız gibi abisi var. çok tatlı bir ailesiniz hep böyle olun inşallah :)
    eş konusuna gelince tek çocukluyuz ya vaktimiz var gezmeye ama ben evde olmayı tercih ediyorum :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. evet olsun ama mümkünse yasamıs biir olarak tavsiyem arada 5-6 yas yas farkı olsun herkesin kafası rahat etsin ;)

      Sil
  8. Benim bir tane kızım var. Ben de çalışırken büyüttüm kızımı. O benim hayatımın anlamı. Tabii ki şimdi 26 yaşında 1.5 yıllık evli. Ben de emekliyim.Sizin yazdığınız satırları okurken o koşturmacalı günlerimi anımsadım.Verdiğiniz emekler size sevgi olarak geriye dönecek.Kolaylıklar diliyorum size. Antalya dan sevgiler...))

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. en büyük dileğim o gercekten ileride huzurla bu günleri yad etmekten baska beklentim yok :) cok tesekkur ederim sevgiler.

      Sil
  9. Şimdi düşünüyorum da 2 çocukla nasıl baş etmişim. Hemde çalışırken. Hayatın akışında hep zorluklar var ama güzel zamanlar. Kolay gelsin.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. evet geride gelmeyecek zamanlar bunlar tadını cıkarmak lazım ;)

      Sil
  10. oyy çok tatlısınız hepiniz, annelik böyle işte ta ki yuvadan uçup kendi yuvalarını kurana kadar bu tempo hiç değişmeden artarak ilerliyor. :))

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. durmak yok desene :) allah sağlık versin yeterki ben kosturmaya razıyımmm

      Sil
  11. Çalışan annenin işi çok zor derlerdi, yaşayıp görene kadar pek anlamazdım. Kesinlikle eş desteği çok önemli. Yükümüz bi nebze azalıyor (Korku ve panikler hariç). İki çocuklu ailelerin önünde saygı ile eğiliyorum. Üç çocuklu ailelerin önünde 10 dakikalık saygı duruşunda dururum. Dört ve üzeri olanlara duyacağım saygıyı tarif bile edemem o derece. Allah tüm annelere, babalara, kardeşlere ve hatta aile büyüklerimize sağlıklı ve sabırlı ömürler versin.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. evet oyle eş destegi olmadan cok zor gercekten. yorumuna koptum :) cocuk sayısı arttıkca saygı da artıyor desene bence 4 çocugada bakarsın o azim var sende :)

      Sil
  12. Allah sabır versin ben dayanamazdım sanırım

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. aa olurmu daha iyisini yapardın eminimm ;)

      Sil
  13. Çalışan anne olarak,tek çocukla hayat düşünmeyen anne olarak yazdıklarınız öyle hoşuma gitti ki anne olunca zor gelmiyor hiçbirşey aslında.By yazınız ile sayenizde gözüm korkmuyor artık.Zamanı geldiğinde Berrak' a bir kardeş düşüncemiz var.Tedirginliğim an itibariyle gitti.Zaten zamanla herşey yerine oturuyor ve bir saat gibi işliyor.İyi ki çalışan anneyim ve Allah nasip ederse ilerde ikinci çocuğumda da aynı iradeyle çalışıp,koşturup,full enerji olacağım.Sevgiler :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. yok yok korkmasın bizler gercekten güçlü kadınlarız herseyin üstesinden geliriz ;) yeterki arada kendimizide mutlu etmesini bilelim ;)

      Sil
  14. cok güzel cok tatlı siteniz cok güzel sagol

    YanıtlaSil
  15. iki çocuklu olmak evet çok zor yanları var ama inanılmaz güzel aynı zamanda size katılıyorum , okuduğunda insanın içi rahatlıyor aynı şeyleri yaşayanların olduğunu duymak bazı konularda :)

    YanıtlaSil

Okuduysan ses ver ;)

Bumerang - Yazarkafe