17 Kas 2015

Annelik Sendromu

                                 annelik sendromu

 Akşam yine kendi kendimi yargılarken buldum. 2 yaş sendromu ile baş etmede mi iyiyim yoksa 10 yaşında ki ergene laf anlatmada mı? Cevap yok tabii ki bir an "oo süperim hemen çözdüm sorunu" diyorum bazende hırsımdan oturup ağlayıp "yok ya ben beceremiyorum bu işi bir yerde yanlış yapıyorum" diyorum.

 Kendimi yargılamamam gerektiğini 156350.kez kendime hatırlatsam da evde çocuklarla ne zaman kriz yaşasam kafamda deli sorular saklandıkları yerden çıkıyorlar.

 Hayır 2 yaş sendromu zaten başlı başına bir dönem iken 10 yaşın olayı nedir arkadaş bunu çözemiyorum.

 Ceza vermek istemiyorum artık sorumluluklarının farkında olması gereken bir dönemde, bağırmak hiç istemiyorum çünkü çok alındığı bir dönemde, konuşmak her zaman tercihimdi şimdi onu da istemiyorum çünkü bacak kadar boyuyla ters ters cevaplar veriyor iyice delleniyorum. Hal böyle olunca da çıkar yol bulmakta zorlanıyorum. Sinirli olduğu zamanlar da oturup günlük yazıyor tüm sinirini yazarak çıkarıyor açık bırakmış bir gün okudum da yazdıklarından korktum resmen tabii kendisine bir şey demeden uzaklaştım.
 Hafta sonu bir şeye kızdı gitti odasında bağırdı çağırdı sonra sakinledi gittim konuştum ağlayarak "bu evde beni kimse anlamıyor" dedi. Kafama balyoz yemiş gibi oldum bu lafı kullanma zamanı 15-16 değilmiydi diye bir düşündüm sonra toparladım kendimi "okulda durum nasıl herkes seni anlıyor mu?" diye sordum. "evet öğretmenim, arkadaşlarım hepsi beni anlıyor yani orada herkesle anlaşabiliyorum" dedi. Bu da bana ikinci darbe oldu. Neden ya ben doğduğundan beri bu çocukla konuşarak anlaşmaya çalışıyorum. Evet arada çatışıyoruz "tamam kabul bu sıra çok sık çatışıyoruz) ama ikimizde sakinleştikten sonra oturup konuşup çözüyorum ya da ben öyle sanıyorum.

 Neyse anlık düşüncelerimi bir kenara bırakıp tekrar Yağız'a konsantre oldum.
"peki biz evde en çok neden tartışıyoruz" dedim.
"sürekli odanı topla diyorsun" dedi.
"peki okulda ders bitince kalemlerini, defterlerini sağa sola atıyor musun? montunu sıranın üzerine koyuyor musun" diye devam ettim.
"hayır çantama koyuyorum, montumu da asıyorum" dedi.
"evde peki neden üzerinden çıkardıklarını sağa sola atıyorsun kalemlerin dahi yerler de ve biz en çok bu yüzden tartışıyoruz belki okulda ki gibi evde de sorumluluklarını yapsan daha iyi anlaşabiliriz" dedim.
Sonra hemen atağa geçti cevap bulamadı sinirli bir şekilde "babamda sürekli beni suçluyor hiç dinlemiyor" dedi.
"peki öğretmenin ya da arkadaşların senden bir şey istediğin de sen surat asıp, bağırarak mı karşılık veriyorsun"dedim.
"hayır" dedi ama yüzü iyice asıldı.
" baban senden bir şey istediğinde neden hemen bağırıyor, surat asıyor hatta konuşmayı denemeden hemen ağlıyorsun" dedim. Tık yokkk
Sonra sıkıca sarıldı özür diledi. Ohhh dedimmm dünyalar benim oldu anladı sanırım diyerek gittim yattım huzurla uyudum.

 Ama dün gece yine en başa döndük gitmiş klozete kırmızı kalem açmış ki çöp kutusuna yapması gerektiğini çok iyi bilir. Ve klozette her yer kırmızı leke olmuştu odasına gittim konuşmak için sabah ütüleyip giydirdiğim üniforma yerlere atılmış üzerinde geziliyor. Masasının üstünü hiççç söylemiyorum bile. Empati kur diyen iç sesime küfür edip derin derin nefes alarak çıktım odadan balkona çıkıp çığlık atmayı o an çok ama çok istedim. Onu da yapamadım gittim klozeti tam 1 saat evde ne kadar kimyasal varsa boca edip ovaladım neyse ki çıktı. Sanmayın ki ben böyle krizdeyken Ela sessiz sakin oturuyor her saniye bacağımın dibinde "kız ona anne, söz dinlemiyor al kalemlerini bana ver" diye küçücük boyuyla aklınca bana gaz veriyor.

 Özellikle belirteyim burada önemli olan klozetin temizliği değil bir gece öncesi o kadar konuşmama rağmen 10 yaşında ki çocukla hala bir arpa boyu yol alamıyor olmam esas meseledir. Birde kabullenemediğim Yağız 3 yaşındayken bile çok derli toplu odası vardı 5 yaşındayken dolabında ki tişörtleri bile renklerine ayırıp yerleştirirdi. Küçükken böyle olup büyüdükçe düzeleceğine tersine döndü. Kafayı yiyeceğim çocuk mu sorunlu, yoksa yetiştiren büyüten olarak sorun bende bizde mi? Bu yaş grubunda ki bir çok çocuğun böyle olduğunu duymak yalan değil valla içime su serpiyor. Bir nebze olsun kendimi yargılamayı bırakıyorum.

 Bu yazdıklarımı okuyabilir diye korkmuyorum çünkü geçen hafta şubat tatiline kadar sürecek tablet cezası aldı. İlerde otursun bol bol okusun zaten :)

 Velhasıl 2 yaş sendromundan dert yanan anneler üzgünüm ama bugünler de geçecek üzülmeyin diyemiyorum lakin 2 yaş sendromu yaşayan da var evde o dönemi de iliklerime kadar yaşıyorum :) az daha sabredin sanırım 20.yaşların da umut var diyorum. (züğürt tesellesi)

 Ben içinde bulunduğum bu ruh halime annelik sendromu diyorum ara ara yokluyor idare edin artık :)

Not: Bazıları Yağız için aman küçücük çocuk odasını toplaması için bu kadar diretme diyorlar ama öyle bir şey yok sorumluluklarını ne kadar erken yaşta kazanırsa o kadar ileride kendisi rahat eder. Hele ki erkek çocuğuna bu kadar iş yaptırılır mı diyenleri duymuyorum bile.

Sevgiler,




55 yorum:

  1. Bizim evin Siz halini yaşıyorsunuz. Hele o küçüklerin şımarık şımarık abilerini şikayet etmeleri yok mu? offff offf. Geçicek inşallah ya..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. hep aynılar değil mi :) bu dönemde böyle bir süreç işte

      Sil
  2. ahhh ahhh zamane çocukları işte ne sendromları bitiyor nede bizi dumur eden cevapları :) bende görecekmiyim acep sendromlar dumurluk cevaplar :)))))))))

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Allah sana da nasip etsin cnm ama sendromsuz olanından çok çok söz dinleyeninden :))

      Sil
  3. Gülşah acaba çok mu "büyüdün abi oldun" lafını duyuyor sağdan soldan? Sonuçta daha 10 yaşında, küçük ya :) Ondan daral gelmiş olmasın çocuğa, hani sünnet düğünü, küçük kardeş falan derken vaktinden önce büyümesin de.. Biraz bebek gibi gıdıklamak mı lazım acaba :D Aklıma şurdan geldi, ergenliğe girince birden çok duyar olmuştum bu "büyüdün artık" lafını, bana çok koyardı ilk yıllarda da..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. ben abi oldun büyüdün lafını evimde asla kullandırmamaya calısıyorum çocuklara kardeş yüzünden sıfat yapıştırmak doğru gelmiyor veya kardeşine bakmak zorundasın gibi bir dayatmada da bulunmuyorum çünkü ileride sürekli kardeşime baktırdınız lafını duymak istemiyorum :) ben büyüğüm istediğim gibi takılırım havasında olan etrafta kocaman insanmıs gibi gezinip sorumluluktan kaçan direk kendisi :)

      Sil
  4. Iyi cevaplar vermişsin yaa! Hiç aklıma gelmemişti ben de Mert'e söyleyim tabii anlarsa. Ama şunu anlıyorum krizler bitmiyor her daim krizdeyiz. ;)))

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ben pedagog kitapları okurken konuşmaları bir kenara not ederim sonra boyle çıkarır kullanırım :))) ama işte anlamıyor ona yanıyorum :))) yok ya bitiyor demekki baksana doğuyor kriz büyüyor kriz :)

      Sil
  5. Çocukların her dönemlerinde ayrı problemleri oluyor. Benim çocuklarım şu anda liseye gidiyorlar ve yaşadıklarınızı çok iyi anlıyorum. Bir inat döneminden çıkıp diğerine giriyorlar. Benimkiler de şu anda ergenlik sıkıntıları ile uğraşıyorlar ve uğraştırıyorlar.Selamlar:)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. lise daha da gözümü korkutuyor daha ilkokulda bu kadar asiler ergenlikte nasıl olur bilemiyorum Allah yardımcımız olsun :) sevgiler

      Sil
  6. Sevgili Gülşah bizde de durumlar aynı sanki kendi yazdıklarımı okudum o kadar yani. 8 yaşındaki abimize bir söylediğimi defalarca söylemekten bıktım usandım. Bazen bunalımlara girip çıkasım gelmiyor ama annelik görevinin ne yıllık izni var ne de rapor alma lüksü...
    Şubat tatiline kadar ki tablet yasağı ile ilgili olarak naçizane fikrimi belirtmek isterim. Pedagoglar uzun süreli cezalar yerine kademeli ya da daha kısa süreli cezaları öneriyorlar. Eskiden ben de çok kızınca 2 ay şu yok 1 hafta bu yok diyordum. Pedagogla görüşmelerim sonucunda artık daha kısa süreli cezaları tercih ediyorum. Sevgilerimle...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Malesef yeterki sağlıkları yerinde olsun diye tırmanmaya devam ediyoruz izin falan yok :)
      Genelde ceza vermiyorum ben ama gözluk numarası 1,75 den 2,75 yukselince tableti direk hayatımızdan çıkartmamız gerekti mecbur kaldık fazlasıyla kitap okuyor yazı yazıyor gözler yoruluyor bu yüzden tablet maalesef uzunnnn süre yok :)

      Sil
    2. Anladım canım sizinki direkt sağlıkla ilgiliymiş. Ne güzel çok kitap okuması darısı benimkilerin başına...

      Sil
  7. Merhaba,

    Ben henüz yolun başındayım ve ilerisini bilemem ama bu sendromlar ne zaman biter deyince büyüklerden gelen cevap daima " hala sizin sendromlarınızı yaşıyoruz" oluyor. Sanırım büyüdükçe sorunlar da büyüyor ve birey olarak ebeveynlere baş kaldırmak sürekli söz konusu olabiliyor. Kardeşim pedagog ve bana der ki " abla bu okuduğun kitaplar asla sana kılavuz olmasın, empati ve o içindeki sesi hiçbir zaman bastırma"
    Bu da geçecek elbet ama iki çocuk ile kendine arada bir "timeout" deyip seni rahatlatacak birşeyler yap. Salinleşip bazı durumlarda oluruna bırak, elbette kendisi yaptıklarından rahatsız olacaktır ve belki de tepki vermemen onu düşündürecektir. Oğlun zeki ve olgun anlattığına göre, senin davranışların değişirse belki o da yaptıklarını gözden geçirir.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Eskiye kıyasla ne var biliyormusun bizler boyle cocuklar değildik bizler ufacık şeylerden mutlu olabilirdik sokaklarda büyüdük koşarak eğlenerek doya doya yaşadık şimdikiler cok farklı bu yuzden işte annelerimizin bizde sendrom falan gormemeleri :) şimdiki cocuklara sıkıyorsa terlik fırlat anında depresyona girer aylarda pedagoglarda koşturur durursun halbuki bizim zamanımızda yoktu oyle birsey :) timeout illa yaparımmmm mesela bu aksam kız kıza dısarı cıkıp 90 lar gecesine gideceğiz cocuklugumu anacagım daha napayım dimi :))

      Sil
  8. her yaşta sorunları ayrı tam bitti diyorum yenisi başlıyor hele üniversiteye hazırlanırken laf bile söylememek gerekiyor ..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. tabii bide bunun universite sınavlarına hazırlanma dönemleri var değilmi:) allah yardımcımız olsun

      Sil
  9. Öyle güzel, içtenlikle anlatmışsınız ki. Önemli olan sabrınızı kaybetmemeniz ve pes etmemeniz. Her çocuk diğerinden farklı. Birinde uygulanan yöntem aynı yaştaki bir diğeri için geçerli olmuyor.Bir gün çözüm için uyguladığınız davranış da bir sonraki gün çare olmuyor. Olabildiğince sakin olmak, pes etmemek, kararlı olmak anahtar sözcükler.
    Bazı çocuklar "ön ergenlik" dediğimiz döneme daha erken giriyorlar.İnatçılık, isyankarlık,daha farklı davranışlar görülebiliyor.Hatta çok inatlaşılırsa intikam amaçlı yanlış davranışlara yönelebiliyor. Kırmızı kalem hikayesi gibi.
    Ama inanın siz ne kadar sakin olursanız çocuklar da o kadar sakin olacaklardır.
    Zaman zaman siz de çok sinirlendiğinizde sakinleşmek için bir köşeye çekilin.
    Sevgiler...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. sakin kalmayı becerebilmek cok onemli gercekten genelde bulundugum ortamı terk ediyorum ama bzilerde sonucta insanız işte biyerde bagırmak haykırmak istiyor insan annelik sabır işi diye bosuna dememişler :)

      Sil
  10. Böyle şeyleri duydukça, gördükçe ve farkında oldukça ne düşünüyorum biliyor musun Gülşahcım, acaba bizim annelerimiz babalarımız böyle durumlarda ne yapıyorlardı? Muhtemelen 2 yaş sendromu ve 10 yaş krizlerinden bihaberlerdi. Oturup da pedagoji kitaplarını okuduklarını ya da pedagoglardan destek aldıklarını da sanmıyorum. Ya bağırıp çağırıyorlardı, ya hiçbir şey yapmadan oluruna bırakıyorlardı ya da dayakla olayı kendilerince kesin çözüme ulaştırıyorlardı. Biz acaba çok mu araştırıyoruz? Çok mu en doğrusunu bulmaya çalışıyoruz? Kitaplarda yazılanları kendi çocuğumuza uygularken her bireyin farklı davranışları ve tepkileri olabilir, uymayabilir kısmını es mi geçiyoruz diye soruyorum kendime. Uzman görüşü diyorki "2 YAŞ SENDROMU DİYE BİRŞEY YOKTUR. 2 YAŞINDAKİ ÇOCUKLARIN KASLARI GELİŞİP KAKALARINI TUTMAYA BAŞLADIKLARINDAN KENDİLERİNE GÜVENLERİ ARTAR. HERŞEYİ KENDİ BAŞLARINA YAPABİLECEKLERİNİ ZANNEDERLER. BU SEBEPTEN ETRAFA ATARLANIRLAR. MİLLET DE BUNU 2 YAŞ SENDROMU OLARAK ADLANDIRIR." Yağız'a gelince diyaloğunuzu takdir ettim doğrusu. Öyle güzel yaklaşmışsınki bugün anlamasa yarın elbet anlayacak. Kimse bize anneliği ya da babalığı doğru yapacaksın diye talimat vermedi. Bizler elimizden gelenin en iyisini en doğrusunu yapmaya çalışıyoruz. Ve belki de böyle davranarak çocuklarımızı da sen de böyle davranmalısın düşüncesinin altında eziyoruz farkında olmadan. Disiplin çok önemli birşey. Olmazsa olmaz. Ama bazen hayat öyle zor oluyorki bırak klozeti ovmak, sifonu çekmek bile içinden gelmiyor. Naçizane tavsiyem böyle durumlarda arkayı toplayan sen olma. Bırak ütülü üniformasının üzerinde tepinsin. Ertesi gün kırışık bir üniforma ile okula gidip mahçup olduğunda bir daha aynı şeyi yapmaz. Kalemlerini toplamasın boşver. Dağınık masada bulmak zorunda olan kendisi. Diyebilirsin ki, ya bu düzensizliğe alışırsa, alışmaz korkma. Yapacak olan kendisiyse hangisinin kolay hangisinin zor olduğunu bilecektir. Ve lütfen anne-baba olarak nerde yanlış yapıyoruz diye sormayın. Çocukların davranışlarını da yanlış olarak değerlendirmeyin. Annelik sendromu da demeyelim lütfen yaşadıklarımıza. Hayatın içinde olan şeyler bunlar ve biz ne kadar kolay kabullenirsek o kadar kolaylaşır hayatımız. Ahkam kesmiş gibi olabilirim sakın yanlış anlama. Ama ben de yeni bir anne olarak son zamanlarda bazı şeyleri oluruna bırakmayı tercih etmiş durumdayım. Çünkü baktım ben herşeyin üstesinden gelmeye çalıştıkça herşeyi kendimce en doğru biçimde yapmaya çalıştıkça olan bana oluyor. Biraz koyvermek, biraz da oluruna bırakmak lazım. Hep şükret Gülşahcım. İsyana yöneldiğin zamanlarda bile (çok zor biliyorum ama) hep şükret. Çok şükürki bana cevap verebilecek zekada bir çocuğum var diye şükret. Klozetin içine kalem açabiliyorsa eli ayağı tutuyor diye şükret. Bana sımsıkı sarılıp özür dileyebiliyorsa beni seviyor diye şükret. Başka türlü olmuyor Gülşahcım. Biraz oluruna bırakma, biraz koyverme ve bolca şükür ile anca oluyor. Öpüyorum anne kalbinden..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. yukardada demiştim cnm bende bunu çok düşünüyorum ama şimdiki çocuklar gercekten bizim cocuklugumuz gibi değiller bizler gibi küçücük seylerden mutlu olmuyorlar ben anneme babama saygısızlık edemez laf sokamazdım ama şimdi 2,5 yasındaki çocuk bile dikilip karşına sana laf yetiştirebiliyor :) sen hiç kendini hatırlıyormusun istediğin birşey olmadıgında kendini yerlere attıgını ozamanlar yoktu boyle krizler oyuzden gunumuzun cocuklarını asla bizim cocuklugumuzla karsılastırmamak lazım yoksa neden boyle diye kafayı yer insan düşünmekten :) calıştıgım icin zaten bicok seyi oluruna bırakan bir anneyim ama oda bir yere kadar ilk çocuğuyla birlikte insan SABRETMEYİ öğreniyor ama sonra zaman ilerledikce ya da yaş geçtikce yadaaa günlük iş stresim yaşam stresin arttıkça bir tahammulsuzluk baslıyor bu dediklerimi evladın büyüdükçe daha iyi anlarsın yok olup gittiğini düşündüğün anlar oluyor ama günün sonunda yataga yattıgında icin rahatsa ve sağlıklı evlatların olduguna şükrediyorsan ozaman mutlu bir annesin demektir :) güzel yorumun icin cok tesekkur ederim. Allah sağlık versin ve isteyen tüm annelere bu duyguyu yasatsın ;)

      Sil
  11. Bunlar bir yandan daha cok sinavimiz cok halletmemiz gereken mesele var dedirtiyor bana. Diger yandan mutlu oluyorum bu heyecanlari yasayamamis olmak eksik hissettirir galiba sendrom yasar miyiz bilmem ama daha gelmeden patron oluyor karninda ilerde durumdan yana korkularim yok degil:) Sunu soylemeden gecemeyecegim etrafimda cok ornek gozlemlememis olabilirim ama sen harika bir annesin^^

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. doğru anne karnında daha hayatının patronu oluyorlar :) sonrada herseyi farkında olmadan onlar yönetiyor :) sandığın kadar harika bir anneyimdir insallah bunu çocuklar buyudukce gorecegiz sanırım :) ama boyle dusunmene inanılmaz sevindim ve eminim bukadar bilincli bir anne adayı oldugun icin sende süper bir anne olacaksın ;)

      Sil
  12. 28 yaşındayım hala babamla birbirimizi yiyoruz ve ben anneme kızıyorum ne biçim kocan var bıktım başımdan al diye..bitmiyor bitmez yani.sen bu kdr samimi yazmışsın bnde kendimden örnek vereyım dedım.yalnız ufaklığın "kız ona anne" demesi bitirdi bni,minnaka bak hele:)) bırak dahınık kalsın dıyenler içinde bir lafım var cogu ınsan dagınık yasamaktan rahatsız olmaz emın olun kardesımden cok ıyı bılıyorum.utusuz formayla gıtmesı onu utandırmazda hatta ınadından oyle gıtmeye devam edip dışarı bırde sizi suçlu gosterır bu yeni nesil çocuklar fena.offff bn daha neler gorcem bakim

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. çok güldüm ya demek büyüsede pek bisey değişmeyecek burdan bu cıkıyor :) kardeşin konusunda verdiğin örnege katılıyorum şimdiki nesil oyle biseyden utanmaz mumkun değil :)

      Sil
  13. Gülşah'cığım annelik ne zor ama çocuk olarak neler hissediyorlar bilemiyoruz, bak bir ara senin dediklerine ne güzel hak vermiş, özür dilemiş. :) Acaba çocukken anlattığın gibi çok düzenliydi de bıktı mı öyle düzenli olmaktan?:) Kendini baskıda mı hissediyor? Biraz kendi haline bırak bakalım bu da bir yöntemdir yani kalemini orada açsın, odasını toplamayıversin (bizim keratalar biri 27 yaşında, öteki 23 yataklarını yapmazlar hala:)))bakalım nasıl olacak bir dene istersen ve ne olur üzülme, kızmadığın, bağırmadığın için de çok sevindim kızmak, bağırmak tam tersi tepki yaratır eminim. Sen harika bir annesin.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. sağol ablacım elimden geleni yapıyorum valla olduugu kadar artık ne diyeyim evlenince yola getirirler elbet :)

      Sil
  14. ahhhh ahhhh.. ben de kızımla yaşıyorum benzeri şeyleri. hiç bitmiyor dertleri de, istekleri de. allah tüm annelere kolaylık versin.
    https://www.facebook.com/belkovan/
    http://bahareli.blogspot.com.tr/

    YanıtlaSil
  15. Kolay gelsin diyorum. Sağlıklı uzun ömürler.

    YanıtlaSil
  16. Gülşahcığımm senin kız bititiriyor beni:))) durumdan da nasıl istifade etmek o öyle:)))
    Her birimiz ayrı yazsak eskiden ne yaptığımızı sayfalar dolusu yayınlar olur. Yaklaşımların konusun da seni hep beğeniyorum canım sadece çok ince düşünmemeye çalış hepsi olup geçecek bazı huyları kalıcı olacak hani ne yaptıysam boşuna oldu bile diyebilirsin erkek çocukları toplama kısmın da biraz zorlar:))
    Ben çözümü derli toplu olan oğlumun yatağını kapı açılınca görünen kısma dağınık olan oğluma kapı açıldığın da arka da kalacak şekilde yerleştirdim:)))))))))) olmayınca olmuyor seni eşin adam eder diyordum hep:) (gelin kızımı da baştan tembihledim sakın bırak ben yaparım canım filan deme hayatının hatası olur kızım diye:)))
    Şimdi yapıyor çünkü eşine kıyamıyor ikisi de yorgun geliyorlar ve her işi paylaşıyorlar.ama maalesef hala asla değişmeyen huyları da var.bunları gözünü korkutmak için değil kendini yıpratmaman için yazdım canım:))) bırak dağınık kalsın ama orayı dağıtıp, derli toplu alana geçmesine izin verme madem dağınık seviyorsun orada otur dersin.
    sevgiler ve çokkk sabırlar :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. senin gelin çok şanslı yeminle ablacım :) annelerini dinlemeyen cocuklar nasıl gelinleri dinliyor :) dinlesinler zaten huzurlu mutlu olmak icin uyum şart

      Sil
  17. Aranızdaki ilişkiler muhteşem maşallah (: Hem erkek hem de kız annesi olmaksa resmen tez konusu (:

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. bizim evden sinema filmi bile cıkar :)))

      Sil
  18. İnanırmısın pantolonunu çıkartıyor ve öbek öbek kalıyor yerde ayak izleriyle birlikte...
    Daha neler neler bizde de
    Aynı dertten bende muzdaribim...
    Ya hiç konuşmayıp kapılar camlar çarpılıyor yada pabuş kadar dil...
    Yok ortası...
    Şeytan çok şeyler diyor bana aslında bu aralar ama sabır çekiyorum :((

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. valla artık camdan aşagı atma taktiğini uygulucam diyorum şimdilik iyi gidiyor :))

      Sil
  19. Bir anda korktum yazdıklarınızı okuyunca. Dejavu gibiydi. 11 yaşındaki kızım ve 1,5 yaşındaki oğlumla yaşadıklarımızı anlatıyor gibisiniz. Neyse ki yalnız değilmişim :-))) sizde yalnız değilsiniz anlaşılan :-))) samimi ve içten yazınız için teşekkürler, sevgiler.
    ustunzekalicocuklarvar.blogspot.com

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. donemsel bisey hepsi bu yoldan geçiyorlar anlasılan :)

      Sil
  20. Oyy demek istiyorum :) Allah sabır versin, kolaylık versin :)

    YanıtlaSil
  21. Aslında her yas onlar ıcın yeni bir dönem kendileri çevreleri be sınırları ile ilgili sürekli yeni Şeyler deneyip tanışıyorlar. Sabir zor is hele de benimkilerin en büyüğü 6 yasında olunca sizi anlatamam Dicem ama 6 yasına da 1. Ergenlik deniyor ya. Allah hepimizin yardımcısı olsun en zor be en değerli iş annelik

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. her donem bi sendrom diye bosuna demiyorum :) yok 2 yas yok erken ergenlik :) sonu yok

      Sil
  22. Ben unutmuşum o günlerini. Biz de her şey testler ve ödevler şu aralar...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. o kısım daha zor gercekten tum hayatını geleceğini etkileyen bir dönem malum sınavlar ülkesinde yaşıyoruz

      Sil
  23. Büyükler boşa dememiş büyüdükçe derdi de büyür diye... Aynen öyle...

    YanıtlaSil
  24. Kolay gelsin herşey zamanla düzeliyor. Dinlemek, konuşmak ve sabırlı olmak yapılması gerekenler.

    YanıtlaSil
  25. maalesef bizlerin işi hiç kolay değil , sinirlenmemek imkansız, Allah bizlere kolaylık ve sabır versin sevgiler

    YanıtlaSil
  26. Merhabalar.

    Çocuk yetiştirmek kadar, daha doğrusu annelik kadar daha zor bir meslek yok şu dünyada. Bir de en zor yetişen yavru da insan yavrusudur. Bakın diğer hayvanlar alemine, hiç insan kadar zor ve eziyetli yetiştirilen bir yavru türü görebilir misiniz? Asla!.. Bu bağlamda Allah size kolaylıklar versin. Sabırlar versin. Tahammül gücü versin. Sizinle birlikte dünyadaki tüm annelerin ,Allah yar ve yardımcısı olsun.

    Selam ve dualarımla.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. güzel yorumunuz icin cok teşekkür ederimm

      Sil
  27. Merhabalar blog kesif etkinliğinden geliyorum sizi takibe aldım bana da bekliyorum.Kozmetik üzerine yazılar yazıyorum

    http://betulbtl.blogspot.com.tr/

    YanıtlaSil
  28. Kesif etkinliginden geldim ve blogunuzu cok sevdim cok faydali bilgiler paylasiyosunuz tebrik ederim takibe aliyorum bende yeni bloguma beklerim

    YanıtlaSil

Okuduysan ses ver ;)

Bumerang - Yazarkafe