18 Ara 2015

Çocuk mu Canavar mı?

çocuk mu canavarmı
Böyle oyun kurduklarında dayanamıyor bende içine giriyorum :)
 Anne olmadan önce ( bu 23 yaş öncesine tekabül ediyor) çocukları her halleriyle çok sever ama yaygara çıkardıkları ilk an da olay yerini koşarak terk ederdim. Çok iyi anlaşırdım ama asla krizlerini yönetemezdim. Tamam kabul ediyorum çılgınca ağladıkların da suç benim üzerime kalacak benim ağlattığım düşünülecek diye de korkardım onlardan.

 Şimdi 2 tane çocuğum var. Kriz anlarını  hala çok iyi yönetemiyorum. Kucaklaşmak ya da kendi haline bırakmak dışında çok müdahale etmiyorum. Çünkü hala ağlamalarının sebebi olarak beni görecekler diye korkuyorum. Ağlayan çocuklara dayanamıyorum bu tahammülsüzlük anlamında değil tamamen vicdani anlamda dayanamamak. ( Buradan çocuklarımı hiç ağlatmıyorum anlamı çıkmasın katı kurallarım var ağlaması gerekiyorsa da ağlayacaktır. Bu konu da yüz verdiğim bir şey yok.)

 Ama annelikle birlikte öğrendiğim en önemli şey çocuklardan değil anne babalarından korkmak gerektiği oldu. Çünkü bazı anne baba yaklaşımları çocuk davranışlarından daha korkutucu durumda.

Mesela;
 Çocuklar evde birey muamelesi görüyorsa kendilerini değerli hissediyorlar. Hani "çocuk o ne anlar" diyoruz ya aslında öyle değil bu tecrübe ettiğim ilk konu olmuştu. Anlatınca her şeyi bizden iyi anlıyorlar. Değer gördüklerini anlayınca hepsinin gözlerinin içi gülüyor. Hele göz seviyesine inerek ellerini tutarak bir şeyler anlatmayı bir deneyinde görün.

 Bir de çocuk her şeyi bozar mantığı vardır "sakınn ellemeee" diye haykırırız. Bu da doğru değil hangimiz anne karnından her şeyi öğrenerek çıktık bir düşünün. Öğrenmek için kurcalamak gerekli bağırmadan önce "ya hiç bir şeyi merak etmeyen" bir çocuğum olsaydı diye düşünmekte fayda var. Bu arada evde ki bir arızayı tamir edeceğim derken eşyaları kökten bozan babaları da unutmayın ;)

 Şiddetle inandığım ve annelikten öncede öğrendiğim bir şey var oda "çocuklar her şeyi hissederler". Kandırmayı düşünmemiz imkansız olmalı. Oturup ikna edip açıkça anlatmak varken yalan söyleyip kandırırsanız ileri de siz zararlı çıkarsınız. Yalanla evden kaçmayın, oyuncak istediğin de param yok yalanını söylemeyin yemiyorlar. Paran yoksa kredi kartıyla alalım derler şaşırır kalırsınız. Bu cevabı Yağız dan 3 yaşında duymuştum o gün bügündür "paramız yok" demiyorum. Evde aynı oyuncaktan 165563 tane olduğunu sabırla anlatıyorum ikna oluyorduuuu ama Ela olmuyor o zaman da çocukla avm gezme sevdasından vazgeçmek şart olmuştu ;)

 Anne olmadan önce başkasının çocuğu ile çocuk olabiliyor onun gözünden bazı şeyleri daha net görebiliyordum. Şimdi ben bir anneyim ve omuzlarım da çok fazla yük var. Annelik iç güdüleri ile her şeyi onlar gibi göremeyebiliyorum. Ama direnmiyorum bulut resmine bakıp "bak bu ayı diyorsa" o ayıdır. Durup birde ayımı acaba diye bakıyorum birden bulut sandığım resim bana da ayı gibi görünebiliyor. Onlarla aynı fikirde olmak bana kendimi iyi hissettiriyor. Çocuklar da kendi gördüklerini görebilen büyüklerin yanında kendilerini daha bir güvende hissediyorlar.

 Çocuk olsam kesinlikle en sevmediğim cümle " sen yapamazsın bırak ben yapayım" olurdu. Ne münaasabet ufacık boylarına aldanıp bir şeyi beceremeyeceklerini de nereden çıkardınız? Ben öğrendim ki fırsat verirseniz çocukların yapamayacakları şey yok. Sizin kadar hızlı olmuyorlar ama fazlaca cesurlar elinden kaşığı, çatalı, kendi giymek istediği ayakkabıyı, elbiseyi almazsanız başta sizin yardımınızla 1 - 2 denemeden sonra kendi kendilerine halledebiliyorlar. Varsın elbiseyi ters giysin, varsın yemekler yere dökülsün hiç biri başardığında kendini kahraman gibi hissedecek çocuktan önemli değil. Burada sihirli kelime "yardıma ihtiyacın varmı?" olmalı.

 Ve en ennnn önemli öğrendiğim şey şu ki; kendi kafamızda ki çocuğa ulaşmak için yanı başımız da masumca hayalleri, hırsları, fikirleri olan çocuğu yok etmemek gerekli. Bakış açısını değiştirip şımarık bir canavar diye hitap ettiğiniz bir çocuğun sadece bir birey, sadece bir çocuk olduğunu öğrenmek ve kabullenmek her şeyin başında geliyor.

 23 yaşına geldiğimde her şeyi öğrendim sanıyordum. İlk çocuğum oldu tecrübeli anne sandım kendimi. 2.çocuğum oldu 32 yaşındayım ama hala anneliğe dair yeni şeyler öğreniyorum. Mükemmel olmak için değil sadece daha iyi bir anne olabilmek için tüm çabam. Ve her anne gibi en büyük isteğim mutlu çocuklar yetiştirmek.

 Bu yazdıklarım ufacık bir çocuğun ezilmeden mutlu ve huzurlu bir şekilde büyümesinde en büyük katkısı olduğuna inandığım sadece bir kaç davranış şekliydi. Tabii ki daha bir sürü detay var. Boşuna dememişler doğurmak mesele değil büyütmek mesele ;)


Sağlıcakla kalın,
Sevgiler,










46 yorum:

  1. Ne kadar doğru ve güzel tespitler bunlar. Bir çoğunu hayata geçirip yapıp faydasını gördüm, bir kısmını da biliyor ama hayata geçirme konusunda malesef aksatıyorum. Özellikle sen yapma ben yaparım cümlesinin Duruda özgüven eksikliğine götürdüğümü gördüğüm gün bıraktım. Aslında bir çoğu sabır gerektiriyor. Ben de inanıyorum herşeyi başarabilir bu boyları ile ama sadece bizim kadar hızlı değiller bunun için sabırlı olmalıyız. Sonunda dediğiniz gibi kendilerini birer kahraman hissediyorlar. Bunu görmek bile yetmez mi biz annelere :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. doğru sabır hepsinin basında geliyor ama onları mutlu görmek herseye değer bencede ;)

      Sil
  2. Dünyayı başka bakış açıdan gören, biz büyüklerin yaşam telaşında artık fark etmediğimiz ufak ama değerli detayları hemen algılayan minik bireylerdir. Aslında biz kendimizi kandırıyoruz farkında değiliz. Ben kızımın sayesinde o kadar çok şey öğrendim, ona dünyayı öğretirken esas bizim ne çok şeyi unuttuğumuzu fark ediyorum her gün. Çok bilinçli bir annesin, çoğu çalışan anne yorgunluktan evde çocuklarını da görev gibi görüyorlar. Ben kimseyi suçlamıyorum, yaşam şartlar böyle. Ama çocuklarımız bizim aynalarımız gibi yaptığımız hataları hemen yansıtıyorlar. Mükkemel değiliz ama kendimiz de yanlişlarımızı düzeltecek kadar bilinçli olmalıyız. Sevgilerimle <3

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. güzel yorumun için çok teşekkür ederim cnm gercekten oyle cocuklarımız resmen bizim aynalarımız bu cocuk neden boyle oldu demeden önce bi kendimize bakmamız gerekiyor. bomboş beyaz sayfa gibiler her sayfayı kendileri değil anne babalarından gördükleriyle doldurmaya başlıyorlar.sevgiler

      Sil
  3. offf bazen çok istiyorum çocuğum olsun bazen çok korkuyorum :((((

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. korkma korkma senden şahane bir anne olur ;)

      Sil
  4. yorumlarına ve anneliğine hayranız gülşahcım, izindeyiz ;)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. canım benim bende sana hayranım benden daha güçlü kuvvetlisin sen iki minik kuzuyla :)

      Sil
  5. Merhabalar.

    Evinizde çocuklarla birlikte sürdürdüğünüz yaşamdan elde ettiğiniz tacrübeleri bloglarda paylaşarak, diğer annelere ve anne adaylarına çok büyük bir yarar sağlıyorsunuz. Tespitlerinizin doğru ve güzel olduğu diğer okuyucularınız tarafından da teyit ediliyor. Ne güzel bir olay bu.

    Öğrenmenin sonu yoktur. Bildiğiğimizi sandığımız çok şeyleri bilmediğimizi, başımıza gelince öğreniyoruz. Öğrenme, beşikten mezara kadardır.

    Cenab-ı Allah, çocuk yetiştiren ve eğiten anne ve babalara sabır ve tahammül gücü versin.

    Selam ve dualarımla.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Recep bey güzel yorumunuz için çok teşekkür ederim. Ve güzel duanız için canı gönülden aminn diyorum :) sevgiler

      Sil
  6. Hmm her kelimesine Katılıyorum. Katılıyorum ama bazen çocuklara sabredemediğim oluyor tabiki bilmek ile uygulamak ayni olmuyor. Aklıma geldi gecen gün cocukların sacını kuaförde kestirdik. Kuaförden hemen sonra coçuklar çıkmışlar oyun odalarına saclarının modelinı bozmuşlar makasla kesmişler Saclarını. Hani bosuna para ödedik kuaföre KEskenen başta makası verip hadi kesin saçlarınızı deseymısım dedim kızmadım. Hatta onlara göre kuaförden daha guzel oldu. Kreşe göturdum ÖĞRETMEN sacınızı evde mınlestınız dedi. Önce kuaföre gittik sonra evde coçuklar kendılerı de kesmek ıstedıler dedim. ÖĞRETMEN hemen işaret parmağını çıkarıp çocuklara olumsuz Cümlelerle dolu bir konuşma yaptı. Oysa cocuk denedi. Hatta Yusuf bırseyler bızdugunda derkı ama anne denemeden öğrenemem ki ;)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. siz kızmıyorken öğretmenin olumsuz cümlelerle çocuklara parmak sallaması çok garip. anne baba bukadar dikkat ederken öğretmenin herseyi bozmasına izin vermemek gerekir.Yusuf un kapak gibi sözlerini biri öğretmene de hatırlatsa iyi olur :)

      Sil
  7. Annelik okumayla duymayla olmuyor yaşamak lazim 😊 bazen onları anlamak öyle zor oluyor ki benim icin. Ve hani tamam bunu yaşadık bundan sonrası kolay denebilecek bir olayda yok. Yaşam boyu yeni şeyler öğreneceğiz sanırım
    Sevgiler

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. aynen öyle kolay bisey değil maalesef kitaba gore çocukda büyütülmüyor bizzat yaşayarak deneyerek herşeyi öğreniyoruz ve bunun sonu yok ;)

      Sil
  8. Çocuğa söz hakkı verilmeli bence de . Aynı alanı paylaşıyoruz bu nedenle onun da söz hakkı olmalı. Ben oğluma hiç yalan söylemem güven şarat. Kendisi fikirlerini söyler ve şaşırıp kalırız bazen:) Bizim evde de koltukların minderleri hiç olması gereken yerde olmuyor. Tren, zıpzıp parkı, otobüs herşeyi yapıyoruz.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. bencede öyle birey olarak kabul etmek gerekli koltuk minderlerini istediği gibi kullanmak onunda hakkı :)

      Sil
  9. harika bir yazı olmuş,her zamanki gibi :)

    YanıtlaSil
  10. Kesinlikle okunmaya değer bir yazı olmuş. İlgiyle okuyorum bu yazılarını.

    YanıtlaSil
  11. Kesinlikle doğurmak hiç hiç mesele değil. Büyümeleri o kadar faklı ki. Her yıl yeni tecrübeler yeni sorunlar yeni sınavlarla geliyor...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. doğru valla büyüdükçe her evre bizede yeni şeyler katıyor

      Sil
  12. Bilinçli ve farkında olarak çocuk büyütmek çok güzel. Tebrikler. Gerçekten doğurmak değil, büyütmek önemli.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. çok teşekkür ederim hepimiz bu konuda hefikiriz büyütmek asıl mesele ;)

      Sil
  13. CAnım yaa seni keyifle okuyorum inan bu gün Gülşaha be yaptı kuzular acaba diyorum:)) aslın da tüm çocuklar aynı evrelerden geçiyor eminim bu konu da yalnız olmadığını yaşıtların söylüyordur. bulduğun yöntem ve davranışların için kutluyorum.
    ben 54 yaşındayım hala öğreniyorum hayatım işin o kısmını hiç sıkıntı yapma yaşları büyüdükçe çok güzel şeyler göreceksin. sevgiler.Öpüyorum o minikleri:)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. sağol ablacım senden bunları duymak ne kadar güzel insallah senin gibi torunlarımıda böyle eğitebilirim :) senin kadar marifetli olup biseyler yapamam gerçi o ayrı :) bende onlar adına seni kucaklıyor ve öpüyorum ;)

      Sil
  14. Gülşah'cım senin bu yazılarını okumak çok güzel hele de bilgilendiriyorsun tecrübelerini anlatıyorsun ya çok iyi oluyor bir gün sıra bizlere de gelicek ve bunları o zaman tekrar tekrar okuyacağım umarım hiç bırakmazsın yazmayı :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. darısı başına canımmm inşallah senin çocuk büyütmene de şahit oluruz süper bir anne olacaksın eminim ;)

      Sil
  15. Gülşah'cığım o kadar güzel anlatmışsın ki, ben anne değilim zaten öğüt veremem haddim değil, ha o an aklıma gelen, mantığıma uygun gelen şeyleri naçizane söyleyebilirim belki bazen:)) bence en güzelini yapıyorsun zaten:) sonuçta çocuk onlar daha ne olsun?:)inan büyüyünce - kendi yeğenlerimden biliyorum biri 23, biri 27 oldu- keşke hep küçük kalsalarmış diyorsun çünkü sorunları farklı oluyor ve pek dinlemiyorlar insanı:((
    Kolay gelsin canım...sevgiler

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. doğurmakta mesele değil ablacım sende yeğenlerine bakmışsın bu dönemler geçiyor bende kimseye akıl vermek için değil ilerde çocuklar okuduğunda kendilerini bizzat görsünler diye yazıyorum valla :)) keşke büyümeseler dediğim anlar çok oluyor daha şimdiden sevgilerrr

      Sil
  16. Babaların bozduğu eşyalar kısmına çok güldüm :)) Bizim evde hep öyledir çünkü. Yapıcam diye besbeter eder :)
    Bazen olayların içindeyken hoşgörümü kaybedebiliyorum. Törpülenmem gereken bir konu..
    Çok güzel detayları vermişsin annelikle ilgili...
    Ellerine sağlık canım

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. bende kaybediyorum yalan değil bizde insanız sabır tahammül bir yere kadar bayağı törpüledim ama biraz daha ihtiyacım var ;) annelik dünyası kitap gibi yaz yaz bitmez beğenmene sevindim çok öpüyorum

      Sil
  17. büyütmek ve doğru bir bireyler yetiştirmek çok zor ve meşakatli ne yazıkki. Ama onların kişilikleri ve gelecekleri söz konusu olunca insan elinden gelenin en iyisini yapmaya çalışıyorlar. Bu küçük canavarlar iyi ki varlar :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. iyiki varlar gerçekten bir insan başka kimse için bu kadar sabırlı olamaz heralde ve kimse için kendini törpüleyemez ama çocuklar için yapılamayacak şey yok :)

      Sil
  18. Evet doğurmak değil büyütmek mesele..

    YanıtlaSil
  19. Kriz yönetimi çok zor iş :) İki çocukla çok daha zor oluyordur eminim. Sen yapamazsın ben yapayım diyen o kadar çok anne var ki etrafımda, ben çocukların yerine üzülüyorum duydukça. Yardım teklif etmek ise harika bir yöntem :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. maalesef koşturma içinde acele edip herseyi alıyoruz çocukların ellerinden yardım teklifini önce kendi kafamıza işlememiz şart ;) sevgiler

      Sil
  20. Çok güzel bir yazı olmuşve her kelimesine katılıyorum! Benimde 3 kızım var ve dediğin gibi üçüncüsünde bile çok şeyi yeni öğrendiğimi farkediyorum...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. 3 kız aman Allahım çok güzel imrendim resmen Allah sağlıklı ömürler versin 3.çocuk da bile eminim farklı durumlar yaşanıyordur

      Sil
  21. Ne kadar güzel anlatmışsın Gülşah. Yazılarını okudukça anneliğe bakışımızın benzer olduğunu görüyorum. En önemlisi çocuklarımızı ruhsal açıdan sağlıklı, kendine güvenen bir birey haline getirebilmek. O günlerini de görürüz umarım :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. sağol cnm beğenmene sevindimmm inşallahhh görürüz o günleri görürüz yaa umutluyum ben :)

      Sil
  22. Yanıtlar
    1. ben bu çocuklarla kitap yazıcam artık :))

      Sil
  23. Harika bir yazı olmuş.Kendimede birşeyler çıkardım tabiki.. Kriz Yönetimi bnm işimin gereği,iş dünyasında iyi güzel hoş idare edebiliyoruzda çocuklarda durumlar o kadar başka ki.Kitaplara kalsa dün önerilen bugun yanlış oluyor.En ıyısı bırey olarak gorup,saygı gostermek,yalan soylememek,tutamıyacagın sozler vermemek sanırım gerısıde annelik içgüdüsü ve çocugun karakterıne gore degıskenlık gosterıyor.İkinci çocukla hala yenı seyler oğrenıyorum dıye nasıl da alcakgonullusunuz ama daha anne olmadan annelik hakkında öğüt verenler var.Samimi yazılarınıza bayılıyorum

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. anne olmadan öğüt verenleri cidden gülerek okuyorum şöyle yapın böyle yapın derken neyin kafasını yaşıyorbilemiyroum :) güzel yorumun icin gerçekten çok teşekkür ederimmm

      Sil

Okuduysan ses ver ;)

Bumerang - Yazarkafe