24 May 2016

Kendi Kendine Oynayamayan Çocuklar

pakolino

10 yıldır anneyim ilk çocukta başarılı olup 2.çocukta uyku dan sonra darbe yediğim konu da budur.

Bunun öğretilebilen bir davranış olduğuna inanıyordum taa ki Ela ile tanışana kadar.

Şöyle 3-4 yıl öncesine Ela sız dönemlere gidiyorum. Tek çocuğum var maşallah yatırıyorum odasında kendi uyuyor, dakikalarca odasında yalnız kalıp oynayabiliyor, oyuncak toplama vakti diyorsun topluyor, salona oyuncak taşımıyor. Ne hoş değil mi? 7 yaştan sonra her şey tepetaklak olsa da Yağız ile ilk 6 yılımız süperdi. İşin komik tarafı bunları ben öğrettim ben yetiştirdim sanıyordum. Büyük gururluydum anlayacağınız :)

Neyse işin o tarafı ayrı bir konu 6 yaşa kadar kendi kendine oynuyormuydu? Evet oynuyordu.

Benim çocuğum yalnız başına oynamıyor diyenlere o zamanlar; "arada yalnız bırak çok ağlamadığı sürece sorun yok tek kalmaya alışsın veya oyun kur nasıl oynanacağını öğret ve işim var diyerek çocuktan izin iste kaybol" derdim. O dönem de konuştuğum bir pedagog da bunun doğru olduğunu söylemişti. Ama işte gel gelelim kazın ayağı Ela da değişti.

Hatırlıyorum daha Ela 3 aylıktı zorla uyurdu tam daldığın da ben parmak ucunda mutfağa kaçmaya çalışırken gözü kapalı basardı çığlığı. Bu denemelerim sürekli de devam etti bir oyuncağa daldığında yine odadan sıvışma çabalarım hiç sonuç vermedi. Abi, baba, ben kim varsa dikti tepesine. Büyüdükçe, dili pabuç gibi oldukça "kızım sen biraz bebeğinle oyna benim mutfakta biraz işim var" diyerek anlaşma yapayım dedim sökmedi oda geldi tezgah üstünde oturdu birlikte yemek yaptık. Bu çocuk yalnız kalmayı öğrenmeli diye diye 3 yaşa geldik sonuç hala aynı. Yalnız başına oynamıyor. 

Yalnız oynamadığı gibi birlikte oyun kurduğumda ise sadece 10 dk takılıyor ve sıkıldım başka bir şey oynayalım demeye başlıyor. 10 dk bir farklı bir oyun bulabilecek kapasiteye maalesef sahip değilim.

pakolino




Bu konu da en büyük destekçim 12 aylık üyeliğimin olduğu pakolino aktivite kutuları. Her ay gelen kutudan 3 farklı aktivite çıkıyor ve ben en zor zamanlar da çıkarıp kutuda ki etkinlikleri yaptırıyorum. Birde iş yerinde fırsat buldukça okul öncesi sitelerinden çıktı alıp evde birlikte yapıyoruz. Evcilik oynamayı 5 dk dan fazla beceremiyor Yağız'ın oynamasını istiyor ama 10 yaşında ki çocuk da evcilik oynamıyor :)









2 yaşına kadar zaten çocuklardan böyle bir şey beklememek gerekiyor. Hele ki önüne yeni alınmış bir oyuncak koyarak al bakalım oyna demek ve dakikalarca tek başına oynamasını beklemek biraz saçma olur. Yeni alınan oyuncağı önce birlikte keşfetmek birlikte öğrenmek, ve çocuğa da yol göstermek gerekli. Tüm bunlara rağmen hala yalnız başına oynamıyorsa Ela dan bir tane de sizde var demektir :)

Pazar günü evdeyken her 10 dk da bir sıkıldım başka oyun oynayalım diyen Ela'ya "yeter artık kızım benim de işim var sen yalnız başına oyuncaklarınla oynayabilirsin" dedim ve karşılığında "annecim ben konuşarak oynamayı seviyorum oyuncaklarla tek başıma sohbet edemem ki" dedi. Ne diyeyim şimdi?
Sonra da ekliyor "seninle oynamayı da çok seviyorum biliyormusun" falan diyerek beni yeni bir oyuna sürüklüyor :)

Birde bu konunun vicdan kısmı var. İlk gelip oynayalım anne dediğinde elimde ki tüm işi gücü bırakıyorum "özlüyor çocuk vakit geçireyim"mantığım devreye giriyor. 10 dk sonra sıkılıyor başka bir oyun istiyor "tamam doymadı çocuk diyerek hemen yeni bir şeyler yaratıyorum" 10 dk sonra "evcilik oynayalım mı ben işe gideyim sen torununa bak diyerek elime bebek veriyor" bende bir hüzün havası açıklama yaparak oyuna dahil oluyorum. 10 dk sonra yeni bir oyun beklentisiyle yine karşıma dikildiğinde "kullanıyormu bu çocuk ampülleri yanıyor beynimde" ama yine son bir kez daha oynayayım doysun diye bastırıyorum kendimi. Tabii yetmiyor 10 dk sonra "anne başka bir şey mi oynasak acaba" dediği anda bana geliyor gelenler ne vicdan kalıyor ne hüzün. Sonra ben işime koyuluyorum oda peşimde zır zır geziyor. İş derken kastım sürekli ev toplamak, silmek süpürmek değil kendim için bir şeyler yapmak için de vakit yaratmam gerekiyor. Sonra güzelce Ela ya bunu anlatıyorum ama nafile 10 dk "tamam anne" diyerek ortadan kayboluyor o sıra da Yağız dan sesler geliyorsa anlıyorum ki gitti onu rahatsız ediyor. Sonra hoppp yeni bir oyuna oturuyoruz. Ev işleri yaparken zaten onu da dahil ediyorum işimi aksatsada birlikte toz alıyor, birlikte süpürüyoruz. Kitap okuyacaksam da onunda eline kitap verip yanıma oturtuyorum ama oda 10 dk sürüyor.

Sizce de bu çocuk beni kullanmıyor mu? :))

Bu arada nedense baba ile oynamıyor onu sadece uyuma evresinde kullanıyor. Babam yatırsın, babam giydirsin vs gibi...

Biliyorum ki bir çok annenin şikayeti bu yönde. Kendi kendine yarım saat oynasa fena olmaz umutlarındayız. Bunun tamamen çocuğun karakterlerine bağlı olduğuna artık inanmış durumdayım. Okulla birlikte törpülenebilir ama geri kalan süreci anne/baba değil çocuk kendi belirleyecek gibi görünüyor.

Hadi hayırlısı :)


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

41 yorum:

  1. gülşah aynı durumdayım. asla kendi başına oynamayan dibimden ayrılmayan bir çocuğum var.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. okul ile birlikte düzelir belki :)

      Sil
  2. Ela'nın senle pazar günkü diyaloguna bittim bittim resmen :)))))) defnede sanırım bu yolda hızla ilerliyor, hem oyuncak oluyorum hem oyun arkadaşı bi türlü anne olamadım oyunlarda :))

    YanıtlaSil
  3. Bir Elada bende var Gülşahcım, bazen geliyorlar bana:) sabır sabır diyerek o anda acaba ne yaptırsam diyorum ve başka alternatifler bulmaya çalışıyorum...kendi kendine biyama yapsın diyorum hoop bakıyorum kardeşini kendini duvarları boyamış:) birçok şeye sesimi çıkartmam hep "vardır bir bildiği" dedim...hala öyle diyorum...kızdığım uyardigim zamanlarda oluyor bakıyorum sonuç aynı şansım bende:) babası gelince Allahtan babaya bulaşıyor:) baba benden daha anlayışlı ve sonsuz sabırlı bir baba:) Allah sağına göre duman verir derler ya Yağmur yavrum kendi kendine takılır ablasi bulaşmadıgı sürece...benimde anlatasım varmış yazdikca yazdim:) sevgiyle kal...Ela çok tatlı bir kız...Allahım hepsine sağlıklı ömürler nasip etsin...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. aminn canım Allah hepsine sağlık versin 2 taneden biri illa arıza oluyor demek ki burdan bu sonuç çıkıyor :))

      Sil
  4. Şimdiki çocuklar anne babayı yanlarında tutmayı bizden daha çok seviyorlar sanırım.Çocukluğumu düşünüyorum ve annemle oynadığım tek bir oyun hatırlamıyorum..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. valla bende hatırlamıyorum tabii bizler sokaktan içeri girmezdik şimdikiler evlere hapsolmuş durumdalar :)

      Sil
  5. Ben de Metehan'fa mükemmel olduğumu sanıyordum :) Bilgehan ilk üç yıl hiç oyun oynamadı neredeyse :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. :)))) insan dumur oluyor sonra değilmi

      Sil
  6. şimdilik benimki benden kaçıyor kendisi takılmayı tercih ediyor ama bakıl sonra ne olacak :P

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. süper hiç peşinden koşma :))) elbet yakana yapışır

      Sil
  7. gülşah arin de böyle. tek başına oynamıyor. yani bazen oynuyor ama illa aynı odada, hatta onun istediği odada olacaz. odasında akülü arabası var, çok seviyor ona binsin insin. oğlum ben binemem bak sen oyna ben içerdeyim diyorum, kabul etmiyor, odasının bir köşesine beni oturtuyor o devam ediyor oynamaya :) mesela bazen babasına satıp başka bir odada ütü yapıyorum aa bi bakıyorum arin gelmiş, peşinde de babasını sürüklemiş :) hepimiz aynı odada olalım istiyor. oynuyoz biz de işte napalım :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. yanıbaşımda oynasa ona bil razıyım canım ya illa benide katmak istiyor çabukta sıkılınca yeni bir oyun yaratmak mesele oluyor :)

      Sil
  8. seni sürekli yanında istemesi zor tabi ben de düşünüyorum oğlum tek başına da oynardı ama oğlanlar sanki daha mı kolay oynuyor tek başına bilemedim..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. bana da öyle geliyor :) Yağız da boyle bir sorunum olmamıştı

      Sil
  9. Bence de karakter. Oğlum tek başına saatlerce oynayabilir ama kızım 9 yaşında olmasına rağmen hala oyalanamıyor :( Küçükten beri durum aynı. Ben de diyorum Allah' tan bir kardeş yapmışız yoksa hayatta oyalayamazdık kızımı :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. kızlarda var bi sıkıntı sanırım :) hayal dünyaları erkeklere göre daha güçlü sanki

      Sil
  10. Oy kıyamam ben:))))ya sanırım devir çok değişti o yüzden böyleler çocuklar Gülşah'cığım. Benim çocukluğumda ne bilgisayar, ne televizyon yoktu o yüzden kendi başıma bebeklere elbise giydirir, bebek oynardım ama en zevklisi yaşıtım Zeynep'le oynamaktı. Ela'nın yakınlarda birlikte oynayabileceği bir yaşıtı varsa senin zaten aramayacaktır:) biz sürekli sokağa çıkar saklambaç, yakartop filan oynardık, sokak olmayınca bir gün ben Zeynep'lere giderdim, bir gün Zeynep bize gelirdi, saatlerce evcilik oynardık. Yani yaşıtı bir kız olursa saatlerce oynarlar sen de rahat edersin. :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. kendi başımıza da sıkılmazdık biz eskiden şimdikilerin aklında aynı ayna 1000 tane tilki dönüyor abla ondan boyle bu çocuklar :) yaşıt arkadaşta sökmez bunlara 10dk sonra kavga ediyorlar :)

      Sil
  11. Ah ah çok tanıdık bir konu. Hep bizimle oynamak istiyor. Yoruluyorum çoğu zaman. Sabah uyanmayla hadı oynayalım

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. evde olunca da zor daha cok sıkılıp oynamak isteyecekler :)

      Sil
  12. Bilinçli bir anne olarak öyle güzel anlatmışsınız ki. Her çocuk ayrı bir dünya, kendine özgü davranışları, farklılıkları var.
    Ancak 3 yaş henüz çok küçük bir yaş. Çocukların bağımlı oldukları yaşlar.
    Hele çalışan annelerin çocukları anneyi hep yanında isteyebiliyor. Yalnız kalma korkusu yaşıyor. Oyun düzeni kurulsa bile kısa sürede çabuk bıkabiliyor.
    Yakın yaşlarda bir arkadaşla da bir süre oynar, sonra bıkabilir.
    Bildiğiniz gibi anaokulu yaşı da 4-6 arası. O yaşlarda daha rahat oyun düzeni kurabiliyor.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Okul dönemine kadar sürecek sanırım bu konu neyse ki az kaldı :)

      Sil
  13. Allah kolaylık versin size. Ama çok şirin Ela yaa snaplerden takip ediyorum hep :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. 1 hafta takılmalık verebilirim bak :))

      Sil
  14. Yazıdan çıkardığım önemli bir sonuç; çocukların arasında fazla yaş farkı bırakmamak gerektiği :))) bu aada benim zıpa aynı ela gibi. acaba diyorum iki numarada voleyi vurur muyuz ;)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. hımm bak bu da ihtimal bir denemek lazım ama :))

      Sil
  15. Benimki de aynen ama valla işin doğrusu, ben çok kariyer odaklı bir annenin çocuğu olarak özellikle 8-11 yaş arası sınavlar falan nedeniyle yarış atı gibi büyüdüğüm için (bursalıysan bilirsin bizim dönemde inal denen bir kabus vardı) oyuna çok aç kalmışım (annem okul zamanı oyuncaklarımı kaldırır sadece cuma-pazar ve tatillerde verirdi) kızımla oynamaya şimdilik bayılıyorum.. Bir de kız çocuk daha çok sohbetli oyunlardan, hayal gücüne dayanan oyunlardan ve mantıksal akıl yürütmelerden hoşlandığı için de sosyal oyunu seviyor, erkek çocuk biraz daha mekanik ve hareketli oynadığı için sanırım daha çabuk kendi kendine oynama davranışı geliştirebiliyor. Keza bu tip hayal gücüne dayanan oyunlardan hoşlanan erkek çocuklar da daha sosyal oynamak istiyorlar. Ama sadece bir fikir bu tabii.. Fakat doğrusu, psikolog olarak da gelişimsel açıdan 3-4'ten önce çocuğun oyunları çok farklı, bu yaşlarda değişimler oluyor, öncesinde fazla beklenti duymamak lazım :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Maya işte senin oynayamadığın o dönemin acısını senden şuan hadi oynayalım diyerek çıkarıyor demekki :) doya doya oynaman lazım çare yok. Ve doğru bence de kızlar daha cok sohbetli oyunları seviyor Yağız da boyle bir istek yoktu

      Sil
  16. Bence tüm bu yazdıklarınızı Elanın güzel yüzüne bakınca unutacağından eminim aslında tüm annelerin ve torun bakan büyüklerin yaşadıklarını harfiyen anlatmışsın ama şimdiki çocuklar bir harika bir yazıda okumuştum auraları bile farklı imiş 2000 yılından sonra doğanların ,bazı oyuncak ve oyunlar basit kalıyor oynamıyorlar hiç bilmedikleri halde teknolojik aletleri rahatlıkla kullanabiliyorlar kaldı ki Ela daha 3 yaşında sabır ve zaman her şeye çare bu günlerinin tadını çıkar inan büyüdüklerinde o anlarını özlüyorsun sana güzel ailenle musmutlu günler diliyorum.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. büyümesinler tabi o ayrı ben bu dönemlerine razıyım :) çok teşekkür ederim sevgiler

      Sil
  17. Bizde bu durum zaman zaman oluyor. Sürekli değil. Bazen illa ki beni yanında istiyor oğlum. Bazense uzun zaman tek başına oynayabiliyor.. Sürekli çocuğun yanında bağlı kalmak zor tabi.. Sonuçta dünya bi iş bizi bekliyor.. Yemekleri, tertipleri, düzenleri vs...
    Kolaylıklar dilerim...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. hepimiz için zor ama geçici bir dönem naıslsa :)

      Sil
  18. daha önce bir yazıda okumuştum.çocuklar sizinle oynadığı 5 dk oyundan kendi başlarına veya arkadaşlarıyla oynadıkları 1 saat oyuna nazaran daha çok zevk alır ve daha çok şey öğrenirmiş.ama ahhh biz annelerin bitmeyen işleri :(

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. 5dk 10kd yarım saate bile razıyım yeter ki doysun bunun devamlı istenmesi arıza cıkarıyor :)

      Sil
  19. Diliyle olayı bitirmiş gibi:)))) Erkek çocukları kendi kendilerine vakit geçirmede daha rahatlar sanırım...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. bence de öyle sıkıntı kızlarda :))

      Sil
  20. Aynı şeyleri yaşıyoruz. Hatta parka gidiyoruz arkadaş yoksa durmak istemiyor ve geri geliyoruz. Kendi başına oynamayı sevmiyor bu durum da çooook zor. Teori ile pratik uymuyor bazen!

    YanıtlaSil
  21. ben hep hayali arkadaşımla oynardım :D

    YanıtlaSil
  22. bizde de baba versiyonu babam yedirsin babam giydirsin wc ye bile baba çoğu zaman beraber oynuyoruz kimi zaman kendi başına ama bu süreç uzun sürmüyor masal anlat diye elinde kitabıyla geliyor

    YanıtlaSil

Okuduysan ses ver ;)

Bumerang - Yazarkafe