24 Ağu 2016

Biraz HUZUR Dileyelim

fotoğraf: ALİ RIZA ÖZER e aittir.
 Her gün bir şeyler yazmak için bloğuma giriyorum ama olmuyor. Ülkemde bu kadar çok çocuk ölürken ve minicik bedenler pislik ellerden zarar görürken ben bu bloğa çocuklarımı yazmaya resmen utanıyorum.

 Hayatımda bu kadar zorlandığımı hiç hatırlamıyorum. Neyin tecrübesini yazacaksın Gülşah etrafında çocuklar ölüyor sesi sürekli beynimde yankılanıyor. O dakika bırakıyorum klavyeyi ve kapatıyorum ekranı. Çocuklarımın ajandalarına notlar yazıyorum. Kendimce sağa sola bir şeyler karalıyorum ama bloğa yazamıyorum.

 Bol bol kitap okuyorum. Haber okumaktan da kaçmıyorum artık. Çünkü kaçtıkça daha korkarak ve daha endişelenerek yaşadığımı fark ettim. Böyle yaşamak hepimiz için bir yaşam biçimi olacak diye düşünmeden edemiyorum.

 Sosyal medyada da herkes çok hırçın bir şey paylaşsan "vay sen haberlere baktın mı da böyle şeyler paylaşıyorsun" diye linç eden tipler var. Bir şey paylaşmayıp sessiz kalsan "ne o tepkini rengini belli etmiyorsun" diyen tipler de var. Hiç birine açıklamaya yapmaya gerek yok. Az insan çokça huzur mantığını bu sıra iyice benimsedim.

 Sağda solda da herkesle iletişim kurmaktan da kaçar oldum. Fikir ayrılığı yüzünden insanlar çok fazla kırıcı olabiliyorlar. Ve ağızlarını bozmaktan çekinmiyorlar. Dostluklarda da bu böyle bir kere soğudunmu bir daha üstelemeye gerek yok. Gerçekten insanları kolay kaybetme çabam hiç olmadı aksini affedeyim, baştan başlayalım, herkes hata yapar diye diye ilerlediğim yollarım vardı ama gündem böyleyken çocuklarımın geleceği için bu denli korkarken kimse için fazladan çaba harcama mecalim kalmadı. Anlayış, saygı, güven varsa yola devam yoksa yoktur zorlamaya gerek yok.

 Önceliğim BEN ailem ve sayılı kalan dostlarım. Ve de huzuru bulup stres içerisinden çıkmama sebep olan kitaplarım. Sanırım bir müddet daha böyle yaşayacağım. Kafam ne kadar rahatsa çocuklarıma karşı o kadar tahammül dolu oluyorum.

 Bu istikrarım ne kadar devam eder hiç bilmiyorum ama kendini kendinden başka hiç kimse iyi edemez buna oldum olası inanıyorum. Bu yüzden bunu kendime sürekli hatırlatmaya devam edeceğim.

 Ben çocuklarım ve ailem için yaşıyorken bir başka yerde eşini, çocuklarını kaybeden insanların gözyaşlarını gördükçe kendimi mutlu etme çabam bile çok abes olabilir ama buna mecburum. Çünkü çocuklarımın geleceğinden gerçekten çok korkuyorum. Ve büyümelerini istemiyorum. Büyüdükçe bizden bağımsız yaşayacak olmalarını kabullenemiyorum. Sanki dizimin dibindeyken onları korurum ama dışarı çıktıkları an onları asla koruyamam ve birileri zarar verir gibi geliyor.

 Tabii ki biliyorum hiç bir şeyin garantisi yok bu dünyada ve biliyorum ki Allah ile kul arasına cemaat gibi toplulukları sokanlardan daha uzun süre zarar göreceğiz. Dua etmekten başka çaremizin olmaması ve olanları sadece izliyor olmamız da ayrı bir can acıtan kısmı olmaya devam edecek. Hele çocukları ne olur artık rahat bıraksınlar duydukça, okudukça hepsine sımsıkı sarılmak istiyorum hepsi geçti kötü bir rüyaydı demek istiyorum ama hiç bir şey yapamıyorum.

Eşim, çocuklarım, ailem, dostlarım ve birbiri için sadece iyilik dileyen ve her şeye rağmen sosyal medya da sağa sola nefret kusan insanlar için Allah tan hayırlısını diliyorum. Kimse üzülmesin, kimsenin canı yanmasın artık.

Bir kaç hafta sonra anaokulu maceramız başlıyor yazacak çok şey var tabii yaşam şartlarımız normalleşmemize ne kadar izin verirse...

Gün batımında elimizde çayımız ya da kahvemizle biraz huzur dileyim belki faydası olur.

Sevgiler...




Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

17 yorum:

  1. Sanırım huzur,hepimiz için gerekli...

    YanıtlayınSil
  2. Canım elbet bu karanlık günlerde bitecek. Allah büyük. Bizler dua eder ve Allah'dan yardım istersek. Allah yardımcı olur. Bizim çocuklar ve tüm dünyada ki çocuklar Allah'a emanet. Olacak olsa gözünün önünde olur da birşey yapamazsın. :(

    YanıtlayınSil
  3. Ne güzel ifade etmişsiniz ortak korkularımızı,kaygılarımızı,geleceğe dair karamsarlığımızı.Benim de iki çocuğum var ve onların geleceği için endişeleniyorum.Bugünlerde bütün ebeveynlerde ortak duygu bu diye düşünüyorum.Yarınlarımız için umut duyacağımız günlerin çok yakın olmasını diliyorum.Sevgiler.

    YanıtlayınSil
  4. Gülşahcım, özellikle bizim gibi küçük çocukları olan anneler daha tedirgin. Bşr kısım insan ise herşeyden bi haber yaşıyor zaten. İnşallah bu günler geçecek ve normal halimize dönecğiz. Hayatı yaşamaya devam etmeliyiz bu arada ayrıca. Yazmalıyız da, yazmalısın da. Çünkü dışarıda bir hayat var ve geçiyor. İnsanoğlu, yemek içmek gezmek eğlenmek zorunda. Yoksa hastalıklı tiplere dönüşürüz. Sen ne olursa olsun yaz.
    Sevgiler

    YanıtlayınSil
  5. Bu yorum yazar tarafından kaldırıldı.

    YanıtlayınSil
  6. Sonuna kadar katılıyorum yazdıklarına. Sosyal Medya Şövalyeleri diye bir köşe yazım vardır. Şurada bahsettiğin insanlar için yazmıştım. Konu ne olursa olsun en iyisini bilenler, yani öyle olduğunu zannedenler var. Böyle kenetlenilmesi gereken günlerde iç yüzlerini gördüklerimiz yani.
    Ben de huzur diliyorum her birimiz için, sabır dileklerimin yanında tabi...
    Sevgiler

    YanıtlayınSil
  7. keşke dilemekle olsa... Yine de dilemekten başka çare gelmiyorsa, dilemek de bir şeydir.

    YanıtlayınSil
  8. Malesef ortam giderek köüye gidiyor. Savaş halini normalleştirdiler resmen. Bir de küçücük bedenlere yapılan ayrı istismarlar....

    YanıtlayınSil
  9. Ahlak eksikliği hiç bu kadar dibe vurmamıştı sanırım ve vicdan yoksunluğu tabi :(

    YanıtlayınSil
  10. Elacığımın yeni okul hayatı hayırlı olsun. Öpüyorum ikinizi de...

    YanıtlayınSil
  11. Umarım mutlu ve huzurlu günler için kocaman adımlar atarsınız :)
    http://www.samettutal.com/

    YanıtlayınSil
  12. hemen hepimiz şu an bu haldeyiz. Haber izleyemiyorum çünkü izlediğim zaman geleceğe yönelik hayallerim kalmıyor ve direk depresyona itiyor beni. Çocuklarıma ve eşime sarılmak istiyorum babasızlar çocukları ölenler geliyor aklıma utanıyorum. İşte bu yüzden bol bol müzik dinleyip kitap okumaya çalışıyorum

    YanıtlayınSil
  13. Huzur diliyoruz 24 saat kuzucumm ama yüreğimizi acıtmaktan vazgeçmiyorlar maalesef:((( biz ısrarla devam edeceğiz .

    YanıtlayınSil
  14. ağzınıza elinize sağlık, yazdıklarınıza katılıyorum... hele ki o sosyal medya canavarlığından ben de bıktım.. benim içim kan ağlasa da her seferinde medyaya taşımıyorum bunu ama düşünmeidğim üzülmediğim anlamına gelmiyor.. kimse kimin ne olduğunu bilemez, yargılamaksa bize düşmez... diz yapaibliyorken huzurun güneşin tadını çıkarın, tatil fotolarınızı da beğeniyorum ig üzerinden severek :) sevgiler :)

    YanıtlayınSil
  15. Haklısın Gülşah, huzur bulabilmek bu kadar zor olmamalı. İçimize kapandık iyice..

    YanıtlayınSil
  16. Biz de yuvaya basliyoruz :) umarim kolay alisirlar.

    YanıtlayınSil

Okuduysan ses ver ;)

Bumerang - Yazarkafe