9 Ağu 2016

Çocuklara (ZORLA) Yüzme Öğretmek

yüzme öğrenmek

Düşünüyorum da hiç bir zaman suyu, denizi seven biri olmadım. Aksine hep korktum hala yüzerken ayağımı yere basma ihtiyacı duyarım. Yersiz panik olma durumlarım çok sık var. Karşıdan izlemeyi severim huzur verir o ayrı.

Denizde korkusuzca yüzen insanlara her zaman özenmişimdir. Denizden babam çıksa yerin diyenlere de hep hayran kalmışımdır. Ben denizde ki tüm canlılardan korkarım ve onları yemeye kıyamam bırakalım onlar suların görünmeyen kısımların da kalsınlar :) ve tabii ben hiç görmeyim.

Neden böyle diye çoğu zaman düşünüyorum. Çocukluğumu hatırlıyorum yazlığımız yoktu. Yazın bir kaç sefer Bursa etrafında bulunan denizlere sülalecek günü birlik giderdik. Toplasan bir kaç saat girebildiğimiz denize daha kum ve suyla haşır neşir olamadan aile de ki yüzme öğretmeye can atan aile büyükleri tarafından ne olduğunu anlamadan bir kaç sefer suyun içine sokup çıkarılmışlığım var. Aynı muameleyi gören kardeş ve kuzenlerim de mevcut. Suya sokup çıkarıyorlarsa yine şanslıyız. "biliyormusun eniştem beni denizde derin bir yere attı ve bıraktı bende çırpınıp yüzme öğrendim" diyen arkadaşlarım vardı. Korku filmi izler gibi arkadaşlarımı dinlerdim ya bana da yaparlarsa diye bir sonra ki denize gittiğimiz günlerde değil kumda oynamak nereye saklanabilirim acaba diye hesaplar yapardım. Eee tabii günübirlik bir deniz gezmesi yapıyoruz bırakalım kendileri alışsın diyecek vakitleri yok onlar da haklı bir günde yüzücü yetiştirmek böyle bir şey :) Sırf bu korkum yüzümden arkam aileme dönük bir şekilde doya doya kumda oynayamadım. Ya arkamdan sinsice yaklaşırlarsa...

Şimdi aileler bilinçli böyle şeyler yapmıyorlar diye düşünürdüm ama bu sene ki tatilimde denk geldim. Çocuk daha sahile indiği gibi anneannesi ya da babaannesi bilmiyorum artık 2dk da çocuğu soydu ve kolluklarını ( neyse ki taktı) takıp dedesinin eline tutuşturdu ve " dedesi al bakalım taaa oraya dubaların yanına götür sal bırak yüzsün" dedi. Dede de aldığı komutu çocuğun çığlıkla ağlamalarına karşı uyguladı.

Yok müdahale etmedim tabii ki ama izledim kendi çocukluğumu gördüm neyse ki kollukları var diye düşündüm.

Gidip teyzeye soramadım ama ne gerek var böyle bir şeye? diye sürekli kendime sordum. Neden bir insan daha kendini ifade bile edemeyen bir varlığa bu korkuyu yaşatır?

Kurslara zorla götürülen çocuklar da var. Suyu sevmek böyle zorla öğretilecek bir şey değil ki. Önce alışması için zaman tanımak sanırım insanlara çok zor geliyor. Ya da ötekinin çocuğu korkmuyor yüzüyor benim ki neden yüzmüyor kaygısı da olabilir. Bilemeyiz...

Yağız 6 yaşına kadar kuma basmadı. Ne elini sürdü ne ayağını zorlamadık baktık tiksiniyor kendi haline bıraktık. Daha şimdi şimdi kuma kendini falan gömüyor şaşırıyoruz. Kumdan dolayı denize de girmek hiç istemedi 1 haftalık gittiğimiz tatillerde havuz da oynaya oynaya yüzmeyi benimsedi. Artık denize de giriyor. Ela daha korkusuz deniz, kum, havuz fark etmiyor. Ama kafasını sokmaya korkuyor. Geçen havuzda bir kadın yanıma geldi ve Ela için "arkasından yavaşça kafasını suya batırıver alışır hemen" dedi. Bir an için karşımda ki kadını beni çocukken arkamdan yakalayıp suya atan amcammış gibi gördüm ve kadının kafasını zorla suya sokmamak için kendimi zor tuttum. Ama tuttum yani :) Tabii ki kadına cevap vermedim ve yanından uzaklaştım. Şaka gibi...

Umarım bu şekil bir yüzme eğitimini benimseyen büyükler ve ebeveynler bu yazımı okurda yaptıkları yanlıştan acilen dönerler. Yıllarca çocuklarınız da korku ve hasar bırakmamak için doğal eğitim yöntemlerini kullanmakta fayda var. Yoksa ilerde çocuğunuz yüzme öğrense bile benim gibi denizden huzuru sadece karşıdan izlerken bulur benden söylemesi :)

Sevdiğim bir sözle yazımı sonlandırayım;
                                  ZORSA SEV,  AMA SEVMİYORSA ZORLAMA 


33 yorum:

  1. Beni de 3 yaşımdayken amcam atmış suya, çok korkmuşum, senelerce yüzememişim. Şimdi elimde olsa çıkmam o ayrı :) Haklısınız ama zorlamamak gerekiyor :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. valla bende korku kaldı sende iyi kalmamış :)

      Sil
  2. Dediğin gibi eski bir alışkanlık çocukları suya atıp, yüzme öğrensinler mantığı. Sanırım hepimiz geçmişizdir bu yollardan. Ama ben bu savaştan denizi sevenlerden biri olarak çıktım neyse. Denize aşığım resmen. Yine de sana sonuna kadar katılıyorum. Çocuklar denize alışma süreçlerinde rahat bırakılmalı. Herkes denizi sevmek zorunda değil...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. kimini etkiliyor kimini etkilemiyor demek ki bende ciddi korku kaldı duş suyunun altında bile yeri geliyor panik oluyorum o derece :)

      Sil
  3. İçimden geçenleri yazmışsın. En sinirlendiğim şey çığlık çığlık çocukları inatla suya sokmaya çalışan büyükler. Nedir bu inat, niye illa o çocuk denize girmek sorunda. Hayır benim bilmediğim sonsuz yaşam, inanılmaz zeka falan mı barındırıyor denize girmek anlayabilmiş değilim. Hepsini ana babalarının kucağından söküp almak istiyorum böyle zamanlarda.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. valla bende karşımda görünce direk çocuğu kucağıma alıp sarılmak istedim ama müdahale etme lüksümüz yok işte

      Sil
  4. Eşim hep anlatır, daha 6-7 yaşlarındayken, amcası ve birkaç kişiyle beraber balıkçı kayığında denize açılmışlar. Üzerinde herhangi bir kolluk-yelek yokken, kıyıya da yaklaşık 100 metre varken amcası suya atmış. Kendileri bırakıp gitmişler yüzmüşler. Ben diyor bir iki bağırdım, yardım istedim, baktım kimse umursamadı, yüzmeye çalıştım, öleceğim diye aklım gitti diyor. Tabi sonrasında balık gibi yüzmeyi öğrenmiş ama hala travma kalmış yeri geldikçe anlatır.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. 6-7 yaş olmasına rağmen hala nasıl hatırlıyor bende öyleyim işte resmen etkileri kalıyor

      Sil
  5. ben de senin aksine derin sular severim. o yüzden kıyıdan denize girmeyi sevmem mesela, tekne vs. olsun direkt ayağımın değmeyeceği sulara atlayayım, tek şart dibini görebilmem :) arin'e bu yaz öğrettim yüzmeyi, tabii kolluklarla ve farkettim ki o da benim gibi derin sular seviyor. beni zorla havuzun iki metrelik kısmına götürdü mesela, beraber boyumuzu aşan sularda yüzdük. küçükken yaşadıklarımız yetişkinliğimizi çok etkiliyor gerçekten de..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. ne güzel ya derin sularda inanılmaz korkarım ve bir okadar da yüzmek isterim :) çocuklara güven vererek denize sokunca büyüklerden daha cesur oluyorlar onu farkettim Yağız ve Ela benim gibi değil şükür :)

      Sil
  6. Suyu her anlamda severim..Yani içmeyi, yüzmeyi, sesini dinlemeyi, bakmayı.. Ama bir o kadar da korkarım. Nedenini pek bilmiyorum ama su içerken boğuluyordum belki de ondan etkilendim. Korkuyla yapılan/yaptırılan hiçbir şeyi doğru bulmuyorum ve sana katılıyorum. Umuyorum yapanlar okur da etkilenir yazından. Sevgiler,

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. illa etki kalıyor demek ki zorlama ile zaten olacak iş değil ama anlatmak zor işte büyüklere :) sevgiler

      Sil
  7. Bir deniz aşığı olarak çok acırım çığlık çığlığa denize sokulan çocuklara :( Çok haklısın, ben 3 yaşında kolluksuz bildiğin yüzüyordum ve bunun tek nedeni beni bebekken kumsala götürüp hiç ellememeleri, bırakmışlar oynamışım sonra bir gün kalkıp yürümüşüm hiç korkmamışlar, sadece yakınımda durmuşlar dikkatlice gözlemişler, bir gün belime dek girmişim, bir gün de dedeme "bana yüzme öğret, ben açıklara gitmek istiyorum" demişim, yaş 2,5. Sonrası gelmiş.. 16 yaşında tüplü dalışa başladım, denizin 43 metre altında dahi eğitim aldım, benim için vazgeçilmez bir dünya ama herkes için değil, anlıyorum.. Ama zorlamak, çok ters tepiyor kesinlikle, her şeyde olduğu gibi.. Zorla güzellik olmaz be teyzeler amcalar..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. ne güzel ya imrendim resmen kendi kendine resmen cesaret etmişsin kimseninde zorlamasına gerek kalmamış herkesin yapabileceği bir şey değil şanslısın :)

      Sil
    2. Bu yorum yazar tarafından silindi.

      Sil
    3. Bu yorum yazar tarafından silindi.

      Sil
  8. bende babam tarafından tekneden aşağıya denize atılan ve korkudan yüzmeyi öğrenen bir çocuktum :) neyseki bende korku yaratmadı. hep çok sevdim denizi, suyu, yüzmeyi. Ama bu duruma karşıyım. Oğlum 3 yaşına kadar korktuğu için sokmadık. sonra havuzda alıştı. denizi ve yüzmeyi çok şükür seviyor ama hala dalgalı bir deniz gördüğünde kaçıyor. zorlamamak lazım herşeyin bir zamanı vardır diye düşünüyorum bende.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. ne cesaret dimi ama ya :) bizler şuan çocuklarımıza bunu yapamayız diye düşünüyorum neyse ki sende ters etki yapmamış :)

      Sil
  9. Ben de kızlarım balık gibi yüzsün istiyorum. Ama sadece istiyorum. Benim değil onların istemesi gerekiyor ne de olsa.
    Deniz memleketi olmasına rağmen ben de ayağımın değmediği derinlikte yüzemem. Hele derinlere atlayış mı? İmpossible.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. aynen aynennn derinlere atlamak ve çıkamamak :)))) çocuklar bizler gibi olmuyor neyse ki

      Sil
  10. Güzel bir noktaya parmak basmışsın Gülşahcım sözünü çok tuttum.
    Ben Anadolu'da büyümeme rağmen yazı yazlıkta geçirdiğimizden sanırım denize aşığım. Aslında babamda beni çok atardı çok ağlardım annem bağırırdı boğulacak çocuk diye, bendeki aşk nasılsa artık hiç korkmadım. Üstelik derinlerde yüzmek her zaman daha keyif verir bana. Nasıl psikolojim varsa hiç etkilenmemişim :))
    Allah'tan oğulcanlar da bebekliklerinden beri deniz, havuz, kum üçlüsüne bayılırlar maşallah diyeyim.
    Ama zorlamak nesi hangi devirdeyiz. İnsanlar çocuk eğitiminde biraz empati yapsalar çok daha iyi sonuçlar alacağımıza inanıyorum...

    YanıtlaSil
  11. Ben Antalya da oturuyorum ve denizi çok seviyorum. Fırsat buldukça yüzmeye gidiyorum. Ve sizin söylediğiniz görüntüyle ben hep karşılaşıyorum. Her defasında şu çocuğa eziyet etmeyi bırakın dememek için kendimle mücadele ediyorum.Ne diyebilirim ki, eğitim şart demekten başka.

    YanıtlaSil
  12. Kesinlikle katılıyorum her sözüne. Çocukları kendi haline bırakmak lazım, kendi kendilerine alıştıklarında yüzmeyi öğretmek de daha kolay oluyor.

    Suyu sevmiyorlarsa da yapacak bişey yok...

    YanıtlaSil
  13. Bizde küçükken bu dolu akraba giderdik denize fakat Allah'tan itekleyip kakan olmadı denize:)yaz insanı kumsal deniz insanı olmadım hiç ama dediğin gibi izlemek deniz havasını solumak ayrı bir huzur ve keyif:) zorlamalara ise sonuna kadar karşiyim...gercekten ne gerek var cocuklara o korkuyu yasatmanın? Insanlar içlerindeki hangi duyguyu bu korkutma işlevi ile bastırmaya çalışıyorlar acaba? Kimbilir...güzel bir konuya deginmişsin, umarim yazin bahsettiğimiz kişiler tarafından okunurda bir yanlış yapmazlar:) sevgiler...

    YanıtlaSil
  14. Çok zalim bir yöntem imiş bu
    Neyse ki bizler çocuklarımıza Zaman tanıyoruz

    YanıtlaSil
  15. O büyükleri ne yapmalı bilemiyorum. Çocukları her türlü korkuya maruz bırakıyorlar ah bir bilseler nasıl travma yarattıklarını

    YanıtlaSil
  16. Özellikle çocuk soz konusu olunca zorla yaptırılan şeyler travma etkisi yaratıyor. Güzel bir konuya değinmişsiniz. Ellerinize sağlık.

    Sevgi ve selam ile.

    YanıtlaSil
  17. Bende aynen sizin yaşadıklarınızı yaşıyorum. İlla ayağım yere değecek yüzerken kendimi güvende hissetmiyorum. Ayağıma denizde çok kramp girer sanırım onun korkusu var. Bu konuya değinmeniz çok iyi olmuş. Teşekkürler :)

    YanıtlaSil
  18. Suya kafayı zorla sokma olayı sanırım bir Türk klasiği Bana da eşim yapmıştı üstelik de derdini kafamı sudan çıkarttığım da söylemişti:)) gülüyorum ama sinirlenip epeyce söylenmiştim aynı sebepler yüzünden ben de yüzme öğrenemeyenlerdenim:) çocuklarıma yaptırtmadım o hareketleri kendileri kıyıda köşede oynarken öğrendiler.
    Ben denizi göreyim kıyısın da gezeyim yeterli:))

    YanıtlaSil
  19. Bence hiçbir çocuğa zorla yüzme öğretmemeli

    YanıtlaSil
  20. benide eniştem suya atmıştı seneler boyu girmedim sonramı şimdi yüzüyorum ama hep dikkatli yüzüyorum :)

    YanıtlaSil
  21. Ben kızımda yaşadım. Kesinlikle uğraştığımda olmadı ama havuzda ya da suda kendi dilediği gibi hareket etmesine izin verdiğimde suya girip yüzmek istedi. Hemen arkasında da yaz okulunun yüzme kursunda pekiştirdi. Kesinlikle zorlamak ters tepiyor

    YanıtlaSil
  22. Zorlamaya karsiyim. Neyse ki benimkiler severek ögrendiler.

    YanıtlaSil

Okuduysan ses ver ;)

Bumerang - Yazarkafe