7 Eki 2016

İki Çocuk Zor Mu?

kardeş şart mı?

Bloğuma uğrayan okuyucuların çoğu; google dan beni iki çocuk zor mu? / kardeş şart mı? kelimeleriyle buluyor.

Daha önce kardeş şart mı diye yazı yazmışım fikirlerim aşağı yukarı aynı ama bu yıl daha koşturmalı, daha yorucu bir döneme girdiğimiz için geçen yıl ki kadar "aaa kesin olmalı", "kardeşsiz çocuk olmaz" gibi diretmelerim yok :)

Neden böyle düşünüyorum hemen sırasıyla yazayım;

Maddi durum;
Bu yıl Ela özel kreşe başladı. Her ay ciddi bir okul ödemesi var. Devlet kreşine veremezdim çünkü saatleri mesai saatlerime uymuyor. Sadece Ela değil devlet okulunda olmasına rağmen Yağız'ın da masrafları var. Hafta da iki gün dil kursuna, hafta sonu da futbol kursuna gidiyor. Mecburi değil tabii ki ama kreş zamanından beri öğrendiği ingilizceyi unutmaması ve en az bir tane sporla uğraşması onun açısından iyi oldu. Aile bütçesi yerle bir oldu o ayrı :) Tek çocuk olsa veririm ortaokul için özel okula yarım gün evde yalnız ne yapıyor diye düşünmeden işime bakarım. Ekstra dil kursu, ekstra sporu için maddi manevi koşturmam. Eğitim anlamında özel okul hiç düşünmedim ama sırf bu tam gün konusu için ister istemez bunları düşünüyorum. Kafam daha rahat olurdu. Bu arada karşıdan doğur sen "Allah rızkını verir" diyen büyüklere sevgilerimi iletiyorum.

Eşlerin ortak kararı;
Valla bu çok önemli çünkü en ufak krizde 2. çocuğu istemeyen taraf isteyen tarafa hemen "çocuk çocuk diye sen tutturdun uğraş bakalım" diyebilir. Neyse ki bizim ortak kararımızdı kimse kimseye çamur atamıyor. El mahkum ortaklaşa duruma müdahale ediyoruz. Hatta Ela sağ olsun aşırı babacı her şeyini babasına yaptırıyor.

Her şeyi başa sarmaktan korkmak;
Ben bundan şikayetçi değilim. Çünkü Yağız'ın bu yaşları ile Ela'nın bu yaşları çok farklı. İki ayrı karakter ve iki ayrı süreç. Bebek özlemiyle 7 yıl aradan sonra hamile kaldığım için hiç şikayetim olmadı. Hatta zor gelmiyor araları fazla olduğu için daha unuttuğun dönemlerin tadını çıkarıyorsun. İlk çocukta acemilikte bir çok şeyi farkına varılmıyor ama ikinci çocuk da her dönemi sindire sindire yaşıyorsun.

Tahammül seviyeniz;
İşte en önemli konulardan biri bu :)Yaş geçtikçe, işler arttıkça, fazlaca insanla muhatap olmak zorunda kaldıkça, yoğun mesai saatleri oldukça tahammül seviyeniz sıfırın altına inebiliyor. Yeri geliyor çocuğunuzu bile gözünüz görmüyor. İşte o anda evde ilgiye muhtaç iki çocuk olduğunu düşünün en vicdanlı, en zorlu, kendinizi en suçlu hissettiğiniz anlar işte o zaman başlıyor. Yetememek duygusu tahammül duygunuzu dahi bastırıyor. Aslında onların hiç bir suçu olmadığını düşünerek kendinizi daha çok strese sokuyorsunuz. İnsan hayatının yarısı hastalık gibi bir derdi yoksa tahammülsüzlük duygusunun yoğunluğundan dolayı bitiyordur benden söylemesi :)  Aşırı sinirli bir yapınız varsa, strese hiç gelemiyor durumuna geldiyseniz kimseye güvenerek ve sırf başkaları için ikinci çocuğu yapmaya kalkmayın. Kendinize de çocuklarınıza da büyük haksızlık etmiş olursunuz.

İlk çocuğunuzun yaşı ve kardeş istemesi;
Daha öncede söyledim; ben kardeşler arası az yaş farkına karşıyım. Anne çalışıyor olsun ya da olmasın vücudun, hormonların, psikolojinin düzelme süresi vardır ve bu süre dolmadan tekrar hamile kalmak en başa sarmak anneye çok iyi etki etmiyor. Büyüdüğünde rahat edersin diyorlar ama çocuklar kendini kurtarana kadar annede bırakılan etkiyi kimse düşünmüyor. Çelik gibi sinirlerim var bana bir şey olmaz diyenlere saygım sonsuz. Kaza ile hamile kalana da lafım yok ama benim tecrübelerime göre çocuklar arası en az 5 yaş olmalı. Kardeş kıskançlığı her yaş grubunda illa oluyor. Yağız Ela doğduğunda 7 yaşındaydı bana çok yardımcı oldu hiç kıskançlığını görmedim yapı olarak da sakın bir çocuk ve duygularını fazlasıyla gelir söyler ama Ela kendini ifade ettiğinden bu yana için için onu kıskandığını görebiliyorum. Sürekli kendisini sanki Ela ile yaşıtmış gibi kıyaslamaya başladı. Yani kıskançlık küçükken yoktu artık olmaz denilebilecek bir konu değil. Büyüdükçe de meydana çıkabiliyormuş onu da öğrenmiş oldum.

Aklıma gelenler bunlar. Okulların açılması ile birlikte fazlaca isyan eder oldum. Ev işlerini en son plana atmış olsam da yemek gibi bir rutinim var. Birde sabah evden çıkma koşturmamız var ki 12 saatlik mesaiye bedel :) Akşamları da çocuklar ayrı ayrı ilgi bekliyor. Ela'nın derdi oyun, Yağız'ın derdi oturup sohbet ederek gün içinde olanları anlatabilme isteği. Kişi başına bir çocuk düşse de yeri geliyor ikisi de aynı anda anneden ilgi isteyebiliyor. Ya da ikisi de aynı anda babaya sarabiliyor. Ve ben kendimi ister istemez ev işleri için asla değil "acaba çocuklarıma yetebiliyor muyum" sorusunu soruyorum. Elbette mükemmel olma çabam yok ama kendi isteğimle iki çocuk dünyaya getirdiysem onların kendi hallerinde büyümelerini istemiyorum. Gözümden kaçırdığım sorunları olsun istemiyorum.

Bu yıla kadar ikinci çocuk için yorumum "uykusuzluk çok zor" olurdu ama bu sene tepe taklak oldum. Büyüdükçe işler daha bir karışıyor zevkli yanları olduğu gibi özellikle anneler için zorlu yanları da artıyor. Eşimden yardım istediğim kadar Yağız'dan da yardım istiyorum. Ev işlerinde hepimiz ortak çalışıyoruz. Yer yer hepsinin isyan edip hiç bir iş yapmadıkları da oluyor o ayrı bir konu :)

Bu konu da aslında daha söylenecek çok şey var. Ve bugün böyle düşünürken çocuklar büyüdükçe fikirler değişebiliyor. Bana "eşim çok fazla ikinci çocuk istiyor ama ben hastayım kızım çok küçük sizce ne yapayım " mail atan bile oldu. Bu insana yorum yapamam ki hastayım diyerek kendini bilen, çocuğuna yetemediğini hisseden bir kadına kardeş şart denir mi? Ya da "sırf kocan istiyor diye sakın doğurma" gibi yönlendirebilir miyim? Tabii ki HAYIR.

Yani iki çocuk zor mu? Evet şuan iki çocukla hayat zor biliyorum daha zorlu günlerimiz de olacak ama bu geçici bir dönem şunu da biliyorum ki evden uçup gittiklerinde bu günlerimi çok özleyeceğim.

Kardeş şart mantığında yaşamayın hayat şartları eskisi gibi değil. Çocuklar da eskisi gibi kolay büyümüyorlar. Şartlarınız ve akıl sağlığınız el veriyorsa en aklı başında kararı emin olun siz vereceksiniz.

Arada kısa da olsa kendinize zaman ayırdığınız sürece enerjiniz bitmeyecektir. Ben bazen 2 sayfa kitap okuma ile rahatlıyorum bazen 10 dk kuaför koltuğunda otursam derin nefes alıyorum. Yani önce kendi gönlünüzü alın şımartın sonra sevdiklerinize de dokunursunuz. Kendimizi iyi etmek ancak bizim elimizde.

Bol enerjili günler dilerim ;)







23 yorum:

  1. Tek çocuk hiç çocukmuş deyip 3-4 çocuklu arkadaşların önünde saygıyla eğilir noktayı koyarım. Yaşadıklarımız zaten hep ortak olduğu için aynı şeyleri düşünüyorum. Kolaylıklar canım ;)

    YanıtlayınSil
    Yanıtlar
    1. valla bende saygı ile eğiliyorum hele ki ikiz üçüz analarının yanında lafımız olmaz bizim :)))

      Sil
  2. en zoru da kardeş kıskançlığı ile tahammül sınırı :////

    YanıtlayınSil
  3. Bazen iki çocuklu arkadaşlarıma gıpta ile bakıp bazen de iyi ki diyorum :)))
    Benim tercihimdi tek çocuk, sonradan da oğlum destekledi...

    Büyüdüğümüzde kardeş olgusu farklılaşıyor ama, hayatımızda yerleri büyük... Şimdiki zamanlar biraz zorlasa da onları yanyana gördüğünde çok keyif alacaksın biliyorum :)
    Bazen doğursamıydım acaba demiyor değilim sırf bunun için :)

    YanıtlayınSil
    Yanıtlar
    1. yanyana sessiz onları görünce çok keyif alıyorum şimdiden ama ikisi aynı anda konusup beklenti içine girince bana bi basıyorlar sanki :)) valla Allah saglıklı ömür versin hepsine ama kolay iş değil hiç ikilemde kalma :)

      Sil
  4. Bir arkadaşımız "bir çocuk hiç çocukmuş" demişti :D Çocuğun kolayı yok maalesef ;) Hepsi kaderiyle kısmetiyle geliyor, Allah yardım etsin :D

    YanıtlayınSil
    Yanıtlar
    1. Allah hepimizin yardımcısı olsun biride zor 3-5 ide :)

      Sil
  5. Gülşah ne yazacağımı bilemedim. Ben ilk çocuğa bile hazır değilken eşim ikincisinin hayalini kuruyor. Yaşım da artık genç değil, ikincisi bana hayal geliyor ama eşimde kardeşsiz olmaz mantığı var. Çok zor bir durum... Okurken hep kendimi düşündüm. Allah sana kolaylık versin diyorum. Ela'mı öp benim için :)

    YanıtlayınSil
    Yanıtlar
    1. İlk çocuk bi olsun zorluklarını bi görsün eminim kardeş fikrinden vazgeçer eşinde :) güzel bir duygu evet ama kesinlikle güçlü bir irade ve sabır isteyen bir iş yine de canı gönülden darısı başına diyorum :)

      Sil
  6. Beni kardeş kıskançlığı dışında rahatsız eden pek birşey yok sanırım. Araları 2.5 yaş olduğu için ciddi çatışabiliyorlar ve büyüdükçe kesinlikle daha zor...

    YanıtlayınSil
  7. kardeş şart diyenlere kızıyorum ben belki isteyip de olmayanlar var ne biliyorlar ben kardeşsiz de olabilir diyorum ki ben de oğlum da tek çocuğuz gayet iyi bütün imkanlarımı oğluma seferber edebiliyorum bu şekilde...benim düşüncem tabi..

    YanıtlayınSil
  8. Çocuğum yok ama çocuk işi çok zor bana göre.Allah size kolaylık versin :)

    YanıtlayınSil
  9. Iki çocukla hayat çooook zooor:) yaş aralıkları 2 yaş olunca bizde durumlar dahada zorlaştı...bazen gerilimli bazen neşeli bazen yorgun bazen çok dinç durumlar oluyor ama iki çocukla hayat zor arkadaş...birde gurbetteysen...annen kardeşin yanında kimse yoksa yalnizsan...7/24 cocuklarla :) gülüyorum ama tek tesellim sağlıklı sıhhatli olmaları ve dediğin gibi bugünlerde geçip bugünleri özleyeceğimiz...ben annemin Bursadan gelmesini dört gözle bekler oldum...daha sağlıklı ebeveyn olmak kişinin kendine de zaman ayırmasını gerektirir...dediklerine hatta diyemediklerine de harfiyen katılıyorum cnm:) sevgiyle mutlulukla kal...

    YanıtlayınSil
  10. Valla ben de bazen keşke tek mi kalsaydı diyorum. Dediğin gibi devlet okuluna gitmesine rağmen, diğerinin bakıcısı yok etkinliği derken, bütçe allak bullak. Ablanın kıskançlığı da bitmek bilmiyor. Ben sabırsız bir anneyim. Eşim de al sana ikinci çocuk diyen tarafta. Bizim evde durumlar böyle. Yine de iyi ki doğurmuşum :)

    YanıtlayınSil
  11. bu seneye kadar peşpeşe 2 tane olsun diyordum ama :) hem zor tedavi sürecim hem de sizin gibi çocuklarına zaman ayıran annelerin yaşadıklarından sonra sağlıkla nda diyorumgerçekten bu devirde zor :) Allah kolaylık versin

    YanıtlayınSil
  12. Gülşahcım zorlukları olsa da ileride büyüdüklerinde sıkıntılarına rağmen iyi ki ikincisini yapmışız diyeceksin inan. Senin yaşadığın sıkıntıları ben de yaşadım. Şuan emekliyim birini evlendirdim. İkincisi üniversiteye başladı. Şuan eşimle ben kaldık. Bence sabırlı ol canım. Sevgiler.

    YanıtlayınSil
  13. Bir evi ev yapan çocuklar oluyor, tabiki yeterli imkanı sunabiliyorsak iki üç hatta beş tane çocuğun hiç mahzuru yok .
    Kardeş kıskançlığı hep olur ki bu da iyiye işaretttir. Hani büyüklerin bir sözü var kardeş kardeşin ne olduğunu ne öldüğünü istermiş diye
    Mutlu bir aile ortamında yetişen sağlıklı çocuklarımızın olması dileğiyle

    YanıtlayınSil
  14. Kolay degil tabii ki ama seviliyor her biri ayri ayri. Bunun standardi yok her ailenin özel karari. Hiç olmamasina karar veren de olabilir.

    YanıtlayınSil
  15. Çocuğu olmayanlar ve tek kardeş olanları üzmek istemem .İnsanın kardeşi olması çok güzel bir duygu eskiler de kalacak bu gidişle çok kardeşlilik,günümüz şartların da çok zor bakım geçim eğitim artık her şey paran varsa var durumun da ben bile 6 kardeşiz 2 den fazla düşünmedim o yıllar da meşhur ilmiş teyzeler:))) bir de kız yap derlerdi sanki ısmarlama geliyor gibi, ben de hayır yeterli nasipse kızlarım gelecek yıllar sonra derdim şimdi o günlerimi yaşıyorum. siz çalışan anneler için gerçekten çocuk işi zor özellikle de desteği olmayanlar için.
    o kadar çok cevap alanı olan bir durum ki herkese göre ayrı bir cevabı olacak:)

    YanıtlayınSil
  16. bu sorunun cevabı yok sanırım. aklım hep yapmadığında kalacak sorulardan biri.
    yani Derin'e kardeş yapmasak, yıllar sonra acaba yapsamıydık diyeceğiz.
    yapsak acaba üstesinden gelebilecekmiyiz... her açıdan karışıkm yani :)

    YanıtlayınSil
  17. iki çocuklu hayat gerçekten zor ama güzel

    YanıtlayınSil

Okuduysan ses ver ;)

Bumerang - Yazarkafe