6 Oca 2017

Terörü Çocuklara Anlatmak

terör ve çocuk

Televizyonlarda artık hemen hemen her gün terör haberleri dönmeye başladı. Biz büyükler bile okuduklarımızdan, gördüklerimizden fazlasıyla etkileniyor öfkeden deliye dönüyoruz. Normal hayatımıza dönmekte de zorlanıyoruz. 
Peki çocuklara dışarıda olup bitenleri nasıl açıklayacağız?
Başlarda çocuklara haber izletmemeli, medyadan uzak tutmalı gibi söylemler vardı. Fakat artık gündem öylesine terör dolu ki çocuklardan saklamak mümkün değil. Haberlerde görmeseler bile okullarında kendi aralarında mutlaka konuşuyorlar.
Geçenlerde oğluma etrafına dikkat et gibi bir cümle kurdum. Hemen "neden ki okulda da bomba patlatabilirler mi?" diye korkuyla sordu. İçimden "hay dilime edeyim" desem de artık çok geç olmuştu. Çocuklar bizlerin endişelerini konuşmasak bile zaten anlıyorlar. Kulaklar radar gibi etrafta olan bitenleri duyuyorlar. Oğlum kötü giden bir şeylerin farkında fakat anlamakta zorlanıyor. Ve her uyarımda aklına benim endişeli halim geliyor ki bana bomba saldırısı olabilir mi sorusunu soruyor. Tabii asla olmayacak oğlum gibi bir garanti veremeyeceğim için böyle sorularda çok zor açıklama yapıyorum. 
Daha önceki hafta da oğlumu evde bırakıp kızımı taksi ile okuluna götürdüm. Yarım saat içerisinde Oğlum beni 5 kere aramış ulaşamamış. Eve geldiğimde korku içindeydi "taksici seni kaçırdı öldürdü sandım" dedi. 
Kendi korkularımız yüzünden çocukları sık sık etrafa karşı uyarıyoruz. Yok çocukları kaçıran organ mafyası, yok taciz haberleri, yok yabancılara inanma nasihatları derken korkak bir nesil gümbür gümbür yetişiyor. Güvenilmemesi gereken komşular, akrabalar, arkadaşlar konusunda sürekli çocukları uyarıyoruz. Sadece bizde değil okullarda çocuklara kendilerini korumaları için seminerlerde veriliyor. Uyarmakla iyi bir şey yapıyor olabiliriz ama kendi içimizdeki gelecek kaygılarını çocukların hafızalarına da güzelce işliyoruz.
Artık endişelerimiz keşke büyümeseler hep dizimizin dibinde olsalar dualarına kadar geldi. Çünkü çocuklarımızı bu ülkede bu şartlarda nasıl koruyacağımızı hiç bilmiyoruz. Kendi çocukluğumuz savaşın adını bile duymadan geçti. Bizler için savaş sadece tarih kitaplarında geçen olaylardan ibaretti. Kapı önünden kaçırılma korkumuz hiç olmadı. Yabancılardan asla yiyecek bir şey alma diye uyarıldığımız bir dönemde yaşamadık. Çarşı, pazarda bomba ya da silahlı saldırı olur mu korkusu nedir bilmeden büyüdük. 
En kötü doğu da askerlik yapacak gençlere üzülürdü annelerimiz Allah'a emanet edilir sağ sağlim gelsinler inşallah diye dualar edilirdi. 
Şimdi markete giderken bile Allah'a emanet gidiyoruz. Dağlardaki eşkiyalar, vatan hainleri artık şehir ortasında cirit atıyorlar. Bizim bunlara karşı bir tecrübemiz, bilgimiz, hazırlığımız yok. Ben sevdiklerimi nasıl korumam gerektiğini bilmiyorum. En fazla çocuklarıma bu olayları onları etkilemeden nasıl anlatabilirim, sorularına nasıl doğru cevaplar verebilirim araştırmaları yapıyorum. Sanki kendim çok anlıyormuş gibi, sanki benim psikolojim bu konuya çok hazırmış gibi kendi anlamadığım şeyleri çocuklarıma aktarmak için mücadele ediyorum.
Uzmanlara göre; çocuklara açıklama yaparken yanımızda güvendesiniz mesajını özellikle vermemiz isteniyor. 
İyide bende güvende değilim ki...Yüzümden endişe ve korku akarken dilim "çocuğum merak etme yanımda güvendesin ben seni korurum" demem ne kadar ikna edici olur bilemiyorum.
Psikoloji falan hak getire dağıldık. Evet eve kapanmıyorum. İşime, markete, avm lere gidiyorum. Fakat deli gibi de korkuyorum. Sırf bu yüzdende mümkün oldukça çocuklar olmadan dışarıda ki işlerimi halletmeye çalışıyorum. Birde okulda güvende olduklarına kendimi inandırmaya çalışıyorum o kadar.
Terörü çocuklara anlatmak çok zor hele ki daha biz anlayamıyor iken onları aydınlatmaya çalışmak çok zor.
Not: Dünkü yazım da daha mutlu olmanın yollarını arıyorduk. Dilerim yarınlarımız daha aydınlık olur.
Sevgiler,


11 yorum:

  1. en zoru zaten çocuklara anlatmak galiba umarım en kısa zamanda herşey normale döner ve biz çocuklarımıza böyle terör olaylarını anlatmak zorunda kalmayız

    YanıtlayınSil
  2. Zor, çok zor anlatmak.. bu yazının hemen ardından internette terörden saldırıdan nasıl korunabiliriz diye yazıp arattım.. çıkan sayfalardan birinde 17 madde vardı ve onun da onlarca şıklar vardı. Dayanamadım kapattım sayfayı.

    Her nesil bir şeylerle ya da birşeysiz büyüyor. Bizler radyoyla büyümüş nesildik, tv ergenlik dönemimizde girdi hayatımıza..bizden sonrakiler bilgisayar, teknoloji çağı idi, onlar da bunun gereğini yaşadılar. Şimdiki nesil de sanırım hayatta kalma tekniklerini öğrenerek büyüyecek ne yazık :(

    Bu zor durumları atlatana kadar en azından çocuğa böyle bir durumda kalırsa güvenli bir yer bularak saklanmasını, anne-baba ya da en yakın tanıdığı olmadan hareket etmemesini söyleyebilir ve adres ya da telefon numarası ezberletilebilir diye düşündüm. :/ inşallah korkulu günlerimiz sona erer..

    Sevgiler,

    YanıtlayınSil
  3. Benim de buna benzer bir yazım vardı.Ben,evli olmadığım ve çocuğum olmadığı için sizin yazınız daha vurucu olmuş.Teşekkürler :)

    YanıtlayınSil
  4. Çok tatlı bir bloğunuz var güzel bir paylaşım devamını dilerim.

    YanıtlayınSil
  5. Çocuklar her şeyi hissediyor ve endişe duyuyorlar... Ve yaşananlar maalesef akıllarına mıh gibi çakılıyor. Gelecekte dönüp baktıklarında görecekleri tablo hiç de hoş değil. Güzel anılar yazılmıyor bilinç altlarına.
    Önceleri ben gizleme gibi yöntemler denedim ama sonra yanlış yaptığımı düşündüm.Her dakika yanlarında değiliz madem (ki olsak da pek bir şey değişemeyebilir bazen:(.Ben de gerçekleri görüp ister istemez kendilerini koruma şuuruna erişmeleri için fırsat verdim. Allah herkesi korusun.. Çok zor bir süreçten geçiyoruz maalesef..:(

    YanıtlayınSil
  6. Çok haklısınız. Biz bile güvende olduğumuza inanamazken çocukları nasıl ikna edelim...
    Ülkece zor bir dönemden geçiyoruz. Umarım yeniden eski zamanlardaki gibi huzurlu günlere dönebiliriz.

    YanıtlayınSil
  7. Öyle zor ki.. Terörü, tecavüzü, dini her şeyi anlatmak için o kadar çok işimiz var ki..

    YanıtlayınSil
  8. Çocuklardan malesef ne kadar saklamaya,belli etmemeye çalışsakta etkileniyorlar.Özellikle facebook da büyük oğlum ve arkadaşlarımın çocukları olduğu için terör ile ilgili yayınları paylaşmamaya çalışıyorum ki görüp etkilenmesinler.Ama malesef başka kişiler bu kadar duyarlı olmuyor.Kanlı v.s görüntüler arka arkaya paylaşılıyor.Herkesin profilinde eminim ki bir çok çocuk ekli .Biraz daha bilinçli ve hassas olsak en azından sosyal ağlardaki paylaşımlarımızda belki bu kadar etkilenmeyecekler.Elimden geldiğince soğukkanlı olmaya çalışıyorum.Sadece Türkiye de değil tüm dünyada terörün bitmesi dileğiyle...

    YanıtlayınSil
  9. Merhaba Gülşen Hanım,

    Ne yazık ki hayat eskisi kadar ne kolay, ne de huzurlu. Sevinçlerimiz kayboldu. Aslında mutluluğu çoktan yitirdik... Zira yanıbaşımızda insanlar katledilirken umarsızca seyrettik. Hal böyle olunca yangın büyüdü.. Şimdi hiçbir şey yokmuş gibi davranamayacak durumdayız. Dolayısıyla çocuklarımıza elbette umut aşılayacağız. Ama gerçekleri atlamadan, insan olamanın erdemini vurgulayarak anlayacakları dilden, anlayabildikleri kadar... Sevgilerimle.

    YanıtlayınSil
  10. Çok zor bir konu hakikaten:( o masum, o minik beyinlere nasıl anlatacağız bu olanları? :((( iyi si mi masalla anlat, hani kötü adamlar, kötü haydutlar güzel prensesler filan gibi:))
    Sevgiler canım.

    YanıtlayınSil
  11. Kücük oglum gecen gün anne Türkiyede bombalar patliyomus diye geldi okulda konusmuslar. Avrupada olanlari da komusuyorlar aralarinda. Yine de evde haber izlemiyoruz yanlarinda.

    YanıtlayınSil

Okuduysan ses ver ;)

Bumerang - Yazarkafe